รีวิวโบสถ์คริสต์สีชมพู ดานัง (Da Nang Cathedral)
หลังจากกินมื้อเที่ยงแสนอร่อยจนเริ่มรู้สึกง่วงนิดๆ ผมก็แวะไปดูโบสถ์คริสต์ดานัง (Da Nang Cathedral) ในฐานะคริสตชนคาทอลิกที่ทำตัวห่างเหินศาสนาจนจำไม่ได้แล้วว่าเข้าโบสถ์ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ก็แอบรู้สึกละอายใจอยู่บ้าง แต่ก็นะ ที่นี่เป็นถึงแลนด์มาร์กของเมือง ผมเลยแวะมาด้วยความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่ยังหลงเหลืออยู่นิดหน่อย
ผนังด้านนอกของโบสถ์คริสต์ดานังเป็นสีชมพูเหมือนกับมัสยิดสีชมพูที่โคตาคินาบาลูเลยครับ ผมไม่รู้หรอกว่ามีเหตุผลพิเศษอะไรหรือเปล่า แต่พอได้มาเห็นด้วยตาตัวเองก็รู้สึกแปลกใจที่สีมันแทบจะเหมือนกันเป๊ะ จู่ๆ ท้องฟ้าที่เคยสดใสก็มืดครึ้มแล้วฝนก็ตกลงมา แต่พออาคารเปียกฝน สีชมพูกลับดูสดใสขึ้นซะงั้น การที่โบสถ์แห่งนี้ยังคงอยู่รอดมาได้โดยไม่ถูกทำลายในเวียดนาม ซึ่งล้อมรอบไปด้วยประเทศที่นับถือศาสนาพุทธ แถมยังมีพรรคคอมมิวนิสต์ที่ต่อต้านศาสนาเป็นขั้วอำนาจหลักทางการเมือง ถือว่าเป็นเรื่องที่น่าทึ่งมาก แต่แน่นอนครับว่าสำหรับนักท่องเที่ยวอย่างผม เรื่องพวกนั้นไม่สำคัญเท่ากับการหามุมถ่ายรูปให้ออกมาสวยหรอก
ที่นี่ต่างจากโบสถ์ในยุโรปตรงที่เราไม่สามารถเดินเข้าไปข้างในได้อย่างอิสระ แต่ดูเหมือนว่าจะอนุญาตให้เข้าไปสวดภาวนาได้แป๊บหนึ่ง อาจจะเป็นเพราะที่นี่ไม่ใช่พื้นที่ที่ศาสนาคริสต์นิกายคาทอลิกเป็นศาสนาหลักเลยต้องระมัดระวังตัว หรืออาจจะเป็นการปกป้องคริสตชนจากนักท่องเที่ยวที่เดินเข้าออกกันอย่างวุ่นวายและส่งเสียงดังก็เป็นได้ ไม่ว่าจะเป็นเหตุผลอะไร ผมว่ายืนดูอยู่ข้างนอกเงียบๆ น่าจะดีกว่าการสุ่มสี่สุ่มห้าเดินเข้าไปข้างในครับ
ต่างจากยุโรปที่เดินไปทางไหนก็เจอแต่โบสถ์ โบสถ์แห่งนี้มีความพิเศษตรงที่เป็นแลนด์มาร์กของพื้นที่ ทั้งๆ ที่ไม่ใช่ศาสนาหลักของคนที่นี่ พอตั้งใจฟังดีๆ ถึงจะเป็นภาษาเวียดนามแต่บทสวดก็ฟังดูคล้ายๆ กัน แถมภาพที่ผู้คนจับกลุ่มกันมานมัสการแล้วก็แยกย้ายกันกลับอย่างรวดเร็วก็ดูคล้ายกับโบสถ์ที่เกาหลีเลย เฮ้อ.. ว่าแล้วก็รู้สึกว่าตัวเองต้องไปเข้าโบสถ์บ้างแล้วล่ะ