slothis · ไทย

หลับในรถ ตื่นมาเจอร้านโลคอล Nasi Ayam Antarabangsa

2018-02-14 · อัปเดต: 2026-08-11 · ต้นฉบับ (ภาษาเกาหลี)

บทความนี้แปลจากต้นฉบับภาษาเกาหลีโดยใช้ AI ช่วย อ่านต้นฉบับภาษาเกาหลี →

ฝนตกปรอยๆ ทำให้เราอดไปดูสถานที่ท่องเที่ยวหลักๆ อย่างที่ตั้งใจไว้ ที่พอจะสนุกหน่อยก็คือฟาร์มโคนม แต่ก็ต้องยืนต่อคิวซื้อเจลาโต้ตั้งครึ่งชั่วโมง พอเห็นลูกทัวร์เหนื่อยล้ากันสุดๆ คนขับรถของเราก็คงรู้สึกไม่ค่อยดีจนเริ่มเงียบไป พวกเพื่อนชาวฟิลิปปินส์ที่ปกติจะร่าเริงก็เริ่มเซ็งๆ แล้วบ่นอย่างกังวลว่า 'ที่ต่อไปจะโอเคไหมเนี่ย?' พอคนขับสัมผัสได้ถึงวิกฤตนี้ ในที่สุดเขาก็งัดไม้ตายสุดท้ายออกมา

"ไปหาอะไรกินกันเถอะ!!"

แค่ประโยคเดียว ทุกคนก็เปิดเพลง Despacito แล้วเต้นโยกไหล่กันอย่างสนุกสนานอีกครั้ง แต่พอใกล้จะจบอูเบอร์ทัวร์ (Uber Tour) ทุกคนก็พากันสลบเหมือดไปอีกรอบ ตอนแรกผมก็กลัวว่าจะหลับไปคนเดียว แต่โชคดีชะมัดที่หันไปเห็นทุกคนนอนอ้าปากหวอกันหมด

หมู่บ้านที่ไกด์ควบตำแหน่งคนขับพาเราไปกำลังมีงานเทศกาลพอดี รถเยอะคนก็เยอะ แต่เสียดายที่ฝนตกปรอยๆ สีหน้าของเด็กๆ ที่แต่งตัวสวยงามเตรียมแสดงเลยดูไม่ค่อยสดใสนัก แต่พอการแสดงเริ่มขึ้น ทุกคนก็ยิ้มแย้มและแสดงจนจบ พอลงจากเวทีก็พากันวิ่งหลบฝนเข้าไปในอาคารอย่างร่าเริง การได้มากินมื้อเที่ยงในหมู่บ้านที่เต็มไปด้วยพลังบวกแบบนี้ทำให้อารมณ์ดีขึ้นมาเลย

ผู้คนกำลังรอไก่เสียบไม้ปิ้งย่างที่หน้าเคาน์เตอร์ทำอาหารกลางแจ้งซึ่งมีพัดลมระบายอากาศขนาดใหญ่ติดตั้งอยู่
พนักงานร้านอาหารกำลังปิ้งไก่เสียบไม้บนเตาย่างถ่าน
ไก่เสียบไม้ปิ้งย่างกำลังสุกเหลืองน่าทานและมีควันลอยขึ้นมาบนตะแกรงเหนือเตาถ่าน
ผู้คนที่ยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ทำอาหารกำลังเลือกไก่เสียบไม้ที่ย่างเสร็จแล้วหรือทาซอส
กองไก่เสียบไม้ปิ้งย่างที่ทาด้วยซอสสีแดงมันวาววางซ้อนกันเป็นจำนวนมาก
ไม่ต้องพูดถึงเลย กลิ่นสะเต๊ะย่างนี่ทำเอากระเพาะที่หิวโซยิ่งประท้วงหนักกว่าเดิม
พนักงานสวมผ้ากันเปื้อนของร้านและพนักงานอีกคนที่นั่งบนเก้าอี้พลาสติกกำลังเตรียมไก่เสียบไม้
ดูเหมือนแค่คนเดียวย่างก็น่าจะพอ แต่จริงๆ แล้วต้องใช้คนประมาณห้าคนคอยทำหน้าที่ของตัวเองซ้ำๆ กว่าจะได้สะเต๊ะออกมาแต่ละไม้
ผู้คนหลายคนกำลังนั่งทานอาหารที่โต๊ะภายในร้านอาหาร
ป้ายร้านอาหารที่มีรูปไก่สามตัวและตัวหนังสือเขียนว่า Nasi Ayam Antarabangsa (ข้าวหมกไก่) แขวนอยู่
ชามสีขาวใส่ซุปใสที่มีชิ้นเนื้อและต้นหอม
ไม่รู้ว่าชื่อเมนูอะไร แต่รสชาติเหมือนน้ำซุปซัมกเยทัง (ไก่ตุ๋นโสมเกาหลี) ที่เรากินกันเป๊ะเลย
เคาน์เตอร์สั่งอาหารที่มีกระดาษแปะชื่อเมนูและราคา เช่น Kari Kambing (แกงกะหรี่แพะ) และ Ayam Penyet (ไก่ทอดสไตล์อินโดนีเซีย)
มองผ่านๆ ก็รู้ว่าราคาถูกมาก อาหารจานนึงตกประมาณ 3,000 วอน (KRW) ดูจากการที่มีทั้งชาวบ้านแถวนี้และนักท่องเที่ยวชาวมาเลเซียมากิน น่าจะเป็นหนึ่งในร้านอร่อยประจำถิ่นแน่ๆ รสชาติก็ยอดเยี่ยมสุดๆ
ไก่ย่างทาซอสสีน้ำตาลเข้มวางซ้อนกันบนจานสีเขียวอ่อน
ชามสีเขียวอ่อนใส่ซอสใสสีแดงที่มีเมล็ดพริกลอยอยู่
น้ำจิ้มไก่ ถ่ายรูปออกมาดูไม่ค่อยน่ากินเท่าไหร่ แต่รสชาติค่อนข้างเค็มและมีความเผ็ดใช้ได้เลย
ชายสวมหมวกยืนอยู่ที่โต๊ะในร้านอาหาร มือหนึ่งถือสมาร์ทโฟนและอีกมือจับจานข้าว
ชายสวมหมวกยืนอยู่หน้าโต๊ะกำลังถ่ายรูปอาหารด้วยสมาร์ทโฟน
ไม่ว่าจะฟิลิปปินส์หรือเกาหลี พวกเราทุกคนก็บ้าอินสตาแกรมกันทั้งนั้น! ถ้าไปดูไอจีพวกนี้นะ มีแต่รูปที่เห็นแล้วขนลุกซู่เลย 555
กลุ่มคนนั่งล้อมรอบโต๊ะไม้กำลังทานอาหารจานไก่และซุป
แก้วขุ่นใส่น้ำแข็งเต็มแก้วพร้อมเครื่องดื่มสีอ่อนและหลอดสองอัน
เครื่องดื่มไม่ค่อยโดนเท่าไหร่

ไม่รู้ว่าเขาคิดว่าพวกเรากินจุหรือเปล่า (แต่พวกนี้ก็ตัวใหญ่กันจริงๆ แหละ) เลยสั่งอาหารมาซะเยอะแยะ สุดท้ายทุกคนเลยต้องพยายามยัดกันจนหมดมื้อ พอกินเสร็จ ต่างคนต่างก็ถ่ายรูปชวนขนลุกไว้ลงอินสตาแกรมกันคนละรูปแล้วก็ออกจากหมู่บ้าน ขากลับเข้าโคตาคินาบาลูรถติดมาก จากเดิมที่แพลนไว้ว่าจะถึงตอน 5 โมงเย็น กลายเป็นว่ามาถึงช่วง 6-7 โมงเย็นก่อนพระอาทิตย์ตกดินพอดี หลังจากบอกขอบคุณคนขับรถที่เหน็ดเหนื่อยกับการขับรถพาเที่ยวและคอยอธิบายให้เราฟังมาทั้งวัน พอเดินเข้าเกสต์เฮาส์ก็แอบรู้สึกใจหายนิดๆ

เพื่อนชาวฟิลิปปินส์ที่บังเอิญได้มาเที่ยวด้วยกันก็ใกล้ถึงเวลากลับบ้านแล้ว เลยไม่ได้กินมื้อเย็นด้วยกันและต้องไปเก็บของ พอเห็นพวกเขากำลังเก็บกระเป๋า ก็แอบเสียดายที่เราน่าจะเล่นสนุกกันให้สุดเหวี่ยงกว่านี้ ขอบใจทุกคนนะที่คอยติดต่อกันทางโซเชียลและพาไปเที่ยวเล่นด้วยกัน!



ค่าใช้จ่าย (คิดแบบคร่าวๆ เอาไปคูณ 300 วอน จะได้เป็นเงินเกาหลี)

ค่าใช้จ่ายวันนี้ : RM 273.95

ค่าใช้จ่ายรวมทั้งทริป : 2,875,000 วอน (KRW) + RM 1324.78