Sky Boat ชิงช้าสวรรค์ชมวิวมุมสูงกลางเมืองนาโกย่า
หลังจากมาถึงนาโกย่า (Nagoya) เราก็เดินเที่ยวกันแบบไม่พักจนแบตหมดทั้งคู่ เลยตัดสินใจกลับมาพักผ่อนที่โรงแรมและงีบหลับรอจนกว่าพระอาทิตย์จะตกดิน ไม่รู้เหมือนกันว่านานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้ใช้เวลาพักผ่อนในห้องเดียวกันกับแม่โดยไม่ต้องทำอะไรเลย พอเริ่มหายเหนื่อย สองแม่ลูกที่ขี้เกียจสุดๆ ก็เดินออกมาสัมผัสบรรยากาศเมืองนาโกย่ายามค่ำคืนเพื่อหาอะไรกินเป็นมื้อเย็น
เป้าหมายการเที่ยวของเราคือ นาโกย่าทีวีทาวเวอร์ (Nagoya TV Tower) และ โอเอซิส 21 (Oasis 21) ส่วนมื้อเย็นวางแผนไว้ว่าจะไปกินปีกไก่ทอดที่ร้านเซไคโนะ ยามะจัง (Sekai no Yamachan)
คงเป็นเรื่องปกติของผู้หญิงทุกคนรวมถึงเชฟคิม (แม่ของผม) ที่มักจะสนใจร้านแบรนด์เนมมากกว่าสถานที่ท่องเที่ยว ระหว่างทางแม่แทบจะอยากแวะทุกร้านแบรนด์เนมที่เดินผ่าน แต่เพราะดึกแล้วหลายร้านเลยปิด สุดท้ายเลยได้เข้าไปแค่ร้าน Louis Vuitton ผมล่ะไม่เข้าใจจริงๆ ว่าความมั่นใจเวลาคุณป้าๆ เดินเข้าร้านแบรนด์เนมเนี่ยมันมาจากไหน แต่ครั้งนี้แม่บ่นว่าราคาแพงกว่าที่เกาหลีเลยไม่ได้ขอให้ซื้อให้ หรือว่าจริงๆ แล้วขอให้ซื้อแต่ผมไม่รู้ตัวกันแน่นะ?
พอเดินออกจากร้าน Louis Vuitton ก็มองเห็นชิงช้าสวรรค์อยู่ฝั่งตรงข้ามเยื้องๆ กัน ถึงจะไม่ได้ใหญ่มาก แต่คิดว่าถ้าขึ้นไปน่าจะมองเห็นวิวเมืองนาโกย่าได้แบบเต็มๆ เลยตัดสินใจว่าจะขึ้นไปดู แต่... แม่บอกว่ากลัวและไม่อยากขึ้น เอ๊ะ... ความสูงยังเตี้ยกว่าตึกอพาร์ตเมนต์อีกนะ มีอะไรให้กลัวเนี่ย ผมพยายามตื๊ออยู่สองสามรอบแต่แม่ก็ส่ายหน้าลูกเดียว สรุปว่าผมต้องขึ้นไปคนเดียวสินะ
ราคา 500 JPY จะกดตั๋วจากตู้ขายอัตโนมัติก็ได้ แต่เพราะผมพูดภาษาญี่ปุ่นไม่ได้ เลยยื่นเงิน 500 JPY ให้พนักงานตรงทางเข้าแบบคูลๆ ไปเลย การเรียกลูกค้าแบบเขินๆ ที่ต่างจากเกาหลีก็เป็นอะไรที่ดูเพลินดีเหมือนกัน
อาจจะเพราะขึ้นคนเดียวเลยรู้สึกว่าใช้เวลานานมาก พอลงมาความคิดเดียวที่อยู่ในหัวคือ 'นี่มันควรมาขึ้นกับแฟน' ต่อให้อยากดูวิวเมืองนาโกย่าแค่ไหน ก็ไม่ควรมาขึ้นคนเดียวจริงๆ เพื่อปลอบประโลมจิตใจอันโดดเดี่ยวนี้ ขอไปยืนดูมิวสิกวิดีโอ AKB48 อีกสักรอบละกัน..