ถึงสนามบินชูบุเซ็นแทรร์ เช่า Wi-Fi และนั่งรถไฟเข้านาโกย่า
ทริปนี้เรื่องกินกับเรื่องนอนเป็นเรื่องใหญ่ที่สุด เราเลยต้องประหยัดค่าใช้จ่ายส่วนอื่นให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ด้วยเหตุนี้เราเลยเลือกบินไปญี่ปุ่นกับสายการบินโลว์คอสต์อย่าง Jeju Air (แต่เพราะเป็นช่วงไฮซีซั่นตั๋วเลยแพงอยู่ดี) ตัวเครื่องบินก็สมกับเป็นโลว์คอสต์ จุคนได้ประมาณ 150 คน ถ้าเอนเบาะไปข้างหลัง เชฟคิม (คุณแม่) ถึงกับต้องดันกลับขึ้นมาเพราะกลัวคนข้างหลังจะอึดอัดเกินไป
ที่นั่งของเราอยู่แถวที่สองจากท้ายเครื่องบินลำเล็กนี้ ตอนแรกก็แอบกังวลว่าจะนั่งลำบากไหมแม้จะใช้เวลาไม่นาน แต่เพราะมัวแต่วุ่นวายจัดของกันตั้งแต่เช้า พอขึ้นเครื่องเราสองคนก็เลยหลับปุ๋ย รู้สึกเหมือนนั่งรถบัสระยะสั้นๆ แป๊บเดียวก็ถึง
ช่วงเวลาที่หวาดเสียวที่สุด? น่าจะเป็นตอนเครื่องแลนดิ้ง อาจจะเพราะเครื่องบินน้ำหนักเบา คนที่นั่งโซนหลังๆ ถึงกับร้อง
"อุ๊ย!!!"
พร้อมกับตัวเด้งลอยขึ้นไปสองรอบเหมือนนั่งรถไฟเหาะ เครื่องบินลำใหญ่ก็ต้องรัดเข็มขัดอยู่แล้ว แต่สำหรับเครื่องบินลำเล็กนี่ต้องรัดเข็มขัดนิรภัยให้แน่นๆ เลยจริงๆ
สนามบินนานาชาติชูบุเซ็นแทรร์ (นาโกย่า)
จากสนามบินไปสถานีนาโกย่านั้นไกลมากทีเดียว
ผมคิดว่านี่เป็นหนึ่งในสิ่งที่คนมาเที่ยวควรจำไว้ ถ้าจะพักในนาโกย่าก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าต้องเดินทางข้ามไปภูมิภาคอื่นต่อทันทีล่ะก็ ต้องเผื่อเวลานั่งรถไฟจากสนามบินไว้ให้ดีเลย
พอถึงญี่ปุ่น พื้นดินก็เปียกแฉะแถมฟ้ายังครึ้มเหมือนฝนเพิ่งตกไปหมาดๆ ตอนนั้นผมแอบกังวลว่า 'ทริปนี้จะเที่ยวได้ไม่เต็มที่หรือเปล่านะ' แต่ผิดคาด เพราะฝนตกนี่แหละ ผมกับแม่เลยได้เที่ยวใต้ท้องฟ้าที่สวยงามมากๆ
หลังจากผ่านด่านตรวจคนเข้าเมืองเรียบร้อย สิ่งแรกที่ทำคือหาวิธีใช้ Wi-Fi ระหว่างทริป ตอนมามัวแต่วุ่นๆ เลยลืมเรื่องเปิดโรมมิ่งไปสนิท นี่เลยกลายเป็นเรื่องด่วนที่สุด ตอนแรกกะจะซื้อซิมที่ญี่ปุ่น แต่ราคาซิมแพงหูฉี่ แผนสำรองก็เลยเลือกเช่าพ็อกเก็ต Wi-Fi (Pocket Wi-Fi) แทน คิดไปคิดมาก็อาจจะดีกว่าด้วยซ้ำ เพราะยังไงก็ไม่ค่อยได้โทรอยู่แล้ว แค่เล่น KakaoTalk ได้ก็พอ จะได้ถือโอกาสเลิกติดเน็ตไปด้วย
พอลงจากเครื่องบินเดินออกมาจะมาโผล่ที่ชั้น 2 ลองค้นหาที่เช่าพ็อกเก็ต Wi-Fi ดู เขาบอกให้ไปที่อาคาร Access Plaza สามารถเดินไปตามทางเชื่อมที่ต่อตรงจากชั้น 2 และชั้น 3 ของสนามบินได้เลย
เร้าเตอร์ Wi-Fi ใช้งานได้ดีมาก ถ้าไม่ได้ใช้มือถือจนไม่มีเครื่องไหนเชื่อมต่ออยู่ มันก็จะปิดเองอัตโนมัติ ข้อเสียคือแบตเตอรี่ใช้ได้แค่ 5 ชั่วโมงหลังชาร์จเต็ม เวลาไม่ได้ใช้ก็เลยต้องคอยปิดเครื่อง นอกจากการที่ต้องคอยเปิดๆ ปิดๆ กับทำให้กระเป๋าเสื้อตุงขึ้นมาหน่อยแล้ว ก็ไม่มีอะไรลำบากเลย
ภารกิจต่อไป ซื้อตั๋วรถไฟมิวสกาย (Mu Sky) เพื่อไปจุดหมายแรกของเรา นั่นคือสถานีนาโกย่า
รถไฟมิวสกายก็อารมณ์ประมาณรถไฟด่วนเข้าเมือง (Airport Railroad) ของเกาหลี และสมกับเป็นรถไฟด่วนเข้าเมืองเพราะราคาแพงจนอ้าปากค้าง ทำไมรถไฟจากสนามบินถึงได้เก็บเงินแพงกันขนาดนี้นะ... ถ้าเวลาไม่พอดีก็สามารถซื้อตั๋วรถไฟธรรมดาที่คลาสต่ำกว่าได้ แต่เพิ่งมาถึงใหม่ๆ จะให้ทำความเข้าใจระบบเลยก็คงยากไปหน่อย
ตอนนี้ที่ต้องทำก็แค่ไปรอที่ชานชาลา ขึ้นรถไฟ แล้วก็ไปลงที่สถานีนาโกย่า จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีอะไรยาก เชฟคิมเองก็ดูจะไม่มีปัญหาเรื่องพละกำลังหรืออาการปวดเข่า รถไฟมาแล้ว ลองดูแผนที่เส้นทาง ขนาดเป็นนาโกย่าไม่ใช่โตเกียวก็ยังดูไม่ออกเลยว่าที่ไหนเป็นที่ไหน คงต้องตั้งใจฟังดีๆ รอให้ได้ยินคำว่าเมเท็ตสึนาโกย่า (Meitetsu Nagoya) อย่างเดียว ก็น่าจะเป็นสถานีที่ใหญ่ที่สุดแหละ ถ้าคนส่วนใหญ่ลงกันก็คงลงตามๆ เขาไปได้
ถึงสถานีนาโกย่าแล้ว! ภารกิจแรกสำเร็จลุล่วง!! ขอแอบบอกว่ารถไฟธรรมดาวิ่งช้ามาก ช้าจนแอบกังวลเรื่องเวลาออกเดินทางของวันกลับเลย ขากลับยังไงก็ต้องนั่งมิวสกายให้ได้ ไปกินข้าวกันเถอะแม่~