ตลาดฮาน ดานัง: ตลาดดังที่ทำให้นึกถึงนัมแดมุน
หลังจากเดินลงมาจากภูเขาหินอ่อน (Marble Mountains) อย่างเหน็ดเหนื่อย ผมก็แวะดื่มกาแฟหวานๆ แถวนั้นเพื่อเรียกสติกลับมานิดหน่อย ตอนนี้ถึงพูดได้ แต่บอกตามตรงว่าตอนนั้นไม่อยากเที่ยวแล้ว อยากกลับไปพักที่ห้องมากกว่า แต่เพื่อนผมที่กำลังคึกกับ "การเที่ยวในรอบหลายปี" หลอกผมว่า "หลังจากนี้ไม่มีโปรแกรมเหนื่อยๆ แล้วนะ" แล้วก็โบกแท็กซี่มุ่งหน้าไปตลาดฮาน (Han Market) อย่างไม่ลังเล
ปกติเวลาไปเที่ยว ผมจะพกเสื้อผ้าจากโซลไปแค่นิดหน่อย แล้วค่อยไปหาซื้อเสื้อผ้าสไตล์โลคอลใส่เดินเที่ยวเอา ผมเลยคิดว่า 'อืม... ตอนอยู่ฮอยอันก็ไม่ได้ซื้อเสื้อผ้าเลย ถือว่าเป็นข้อเสนอที่ดีแฮะ' แล้วก็ไปถึงตลาด แต่ปรากฏว่านั่นเป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาดมหันต์
ขนาดอยู่โซล เวลาไปเดินตลาดผมยังเดินไม่เคยเกิน 1 ชั่วโมงเลย ถึงผมจะมีแบรนด์ที่ชอบอยู่บ้าง แต่เดินวนดูคร่าวๆ รอบนึง ก็น่าจะเจอเสื้อผ้าที่ถูกชะตาเข้ากับฟีลลิ่งวันนั้นสักสองสามตัวไม่ใช่เหรอ? ผมไม่คิดไม่ฝันเลยว่าจะต้องมาเสียเวลาต่อราคาและเลือกเสื้อผ้าที่นี่ถึง 2 ชั่วโมง เพื่อนผมไปอ่านบล็อกมาว่ามีร้านที่แม่ค้าพูดเกาหลีเก่งและขายราคาป้าย เลยไม่ยอมชายตามองร้านอื่นเลย แถมยังมาหาซื้อไนกี้ที่เวียดนามเนี่ยนะ!!! ยอมรอตั้งนานแถมต้องไปแย่งชิงเพื่อซื้อของก๊อป (อ่า แต่เนื้อผ้าก็ดีแหละ) เป็นคนเดาใจยากจริงๆ
แต่ละคนอาจจะคิดไม่เหมือนกัน แต่ในสายตาผม ร้านไหนๆ ก็ดูเหมือนกันหมด บอกว่าราคาป้ายแต่พอซื้อเยอะก็ลดให้เนี่ยนะ มันเมคเซนส์เหรอ... แค่เดินไปร้านข้างๆ กดราคาลงมาหน่อย พอทำท่าจะเดินหนีเขาก็ยอมขายให้แล้ว ไม่เข้าใจเลยว่าจะตั้งใจเลือกอะไรขนาดนั้น ไม่ใช่ว่าผมเหนื่อยนะ จริงๆ แค่ไม่เข้าใจแบบบริสุทธิ์ใจเลยจริงๆ
ส่วนของที่ผมซื้อคือ เสื้อยืดสีแดงมีดาวที่หน้าอกซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของเวียดนามและทีมชาติฟุตบอล ชุดอ่าวหญ่าย แล้วก็กระเป๋าสไตล์โลคอล ใช้เวลาซื้อแค่ 5 นาที ผมแค่เดินไปซื้อกับคุณยายที่ดูอายุเยอะที่สุด ยอมโดนฟันราคานิดหน่อย ต่อให้ซื้อแบบนั้น ราคามันก็ต่างกันแค่ 4-5 พันวอนเองครับทุกคน ㅠㅠ
แถมวันรุ่งขึ้นยังต้องกลับมาอีกรอบเพื่อเปลี่ยนไซส์ด้วย!!!!!!
โดยเฉพาะหนุ่มๆ ถ้าจะมาที่นี่ ขอให้เตรียมใจไว้ให้ดีเลยครับ และอย่าลืมเช็กให้ชัวร์ว่าแบตมือถือเต็มร้อยพอให้เล่นเกมฆ่าเวลาได้สัก 2 ชั่วโมง ที่นั่งก็ไม่ค่อยมี ถ้ามีเด็กงอแงขึ้นมาด้วยล่ะก็ อาจจะแพนิกแตกได้เลยครับ