ออกเดินทางสู่ปาลาวัน ฟิลิปปินส์
บริษัทเก่าที่เคยทำเลย์ออฟพนักงานออกหมด เจ้านายของผมซึ่งเป็นพี่ชายที่แสนดีเลยกลายเป็นคนตกงาน พอคนที่ชอบดื่มชอบเที่ยวไม่มีงานให้ทำ เขาก็เลยพยายามหาเรื่องไปเที่ยวให้ได้ ภรรยาของพี่เขายังต้องทำงานอยู่เลยไปด้วยไม่ได้ เขาเลยติดต่อคนที่ชวนง่ายที่สุดอย่างผมให้ไปเที่ยวด้วยกัน ตอนแรกกะว่าจะไปโคตาคินาบาลูเพื่อปีนเขาคินาบาลู แต่พี่เขาร้องโอดครวญว่า "ฉันอยากพักผ่อน" เราเลยเปลี่ยนจุดหมายไปที่ปาลาวัน (Palawan) ในฟิลิปปินส์ ซึ่งเราไม่เคยไปมาก่อนแต่รีวิวดีมาก มีบินตรงแถมตั๋วก็ถูกสุดๆ ตอนนั้นผมก็ไม่ค่อยมีเงินเลยคิดว่าดีเหมือนกัน แต่พอซื้อตั๋วเสร็จเพิ่งมารู้ว่าพื้นที่ทางตอนใต้ของเมืองเปอร์โตปรินเซซา (Puerto Princesa) ซึ่งเป็นเมืองหลักของปาลาวัน เป็นเขตที่ทางการแนะนำให้อพยพออก ก็เลยแอบกังวลอยู่เหมือนกัน
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความกังวลนี้หรือเปล่า แต่ตั้งแต่เริ่มออกเดินทางผมก็เหงื่อแตกพลั่กไปทั้งตัว ผมเผื่อเวลาเดินทางจากบริษัทไปสนามบินไว้ตั้ง 2 ชั่วโมง แต่ไม่คิดเลยว่ารถไฟใต้ดินตอน 5 โมงเย็นคนจะแน่นจนแทบแทรกตัวเข้าไปไม่ได้
'นี่คนพวกนี้เขาเลิกงานแล้ว ไม่มีงานทำ หรือเขาทำอะไรกันอยู่นะ?'
ยังไม่ทันจะได้คิดอะไร ผมก็ต้องลงที่สถานีโซลเพื่อไปต่อรถไฟด่วนเข้าสนามบิน แต่-มัน-ไกล-มาก ทางเดินเปลี่ยนสายยาวกว่าจุดอื่นเยอะเลย แถมถ้าตกรถไฟขบวนนึงก็ต้องรอไปอีก 15-30 นาที ด้วยความรีบผมเลยกระโดดขึ้นรถไฟธรรมดาที่ไม่ใช่ขบวนด่วนพิเศษ ซึ่งเวลาเฉียดฉิวสุดๆ พอลงรถไฟปุ๊บผมก็ลากกระเป๋าเดินทางวิ่งสับแหลก พอผ่านจุดตรวจความปลอดภัยมาได้ก็ไม่ได้แม้แต่จะชายตามองร้านค้าปลอดภาษี วิ่งแล้ววิ่งอีกจนมาถึงเกตที่ไกลที่สุดก่อนเครื่องออกแค่ 5 นาที โห คงไม่มีใครเคยวิ่งในสนามบินอินชอนเยอะเท่าผมอีกแล้วล่ะ
