เดินเล่นไปโอเปร่าเฮาส์ ซิดนีย์

2015-05-23 · อัปเดต: 2026-08-11 · ต้นฉบับ (ภาษาเกาหลี)

บทความนี้แปลจากต้นฉบับภาษาเกาหลีโดยใช้ AI ช่วย อ่านต้นฉบับภาษาเกาหลี →

เช้าวันเสาร์ แทนที่จะได้ตื่นสายๆ แล้วออกไปเที่ยวซิดนีย์ด้วยความสดชื่น ผมกลับตื่นมาพร้อมอาการปวดหัวตึ้บเพราะเมื่อคืนดื่มหนักไปหน่อยกับผู้จัดการยาง แถมยังดื่มเพลินจนดึกดื่นทำให้ตกรถ ตอนเริ่มตั้งวงแกก็ถามนะว่าขอค้างด้วยได้ไหม แต่ไม่คิดว่าจะค้างจริงๆ สรุปว่าด้วยเหตุผลหลายๆ อย่าง เราเลยนอนรวมกันในห้องเดียว ด้วยความที่ผู้จัดการยางอายุมากแล้ว ผมเลยยกเตียงให้แกแล้วตัวเองมานอนพื้น ตื่นมาหลังก็ดัง 'กร๊อบ' ประท้วงซะแล้ว ถึงตอนนี้ชักจะกังวลแล้วสิว่านอกจากจะปวดเมื่อยตามตัวแล้ว วันนี้จะเดินเที่ยวไหวไหมเนี่ย เฮ้อ... รู้งี้ดื่มให้น้อยลงหน่อยก็ดี

หลังจากตั้งสติได้ แผนของวันนี้ก็คือ ช่วงเช้าจะเดินไปโอเปร่าเฮาส์กับกลุ่มของผู้จัดการยาง ส่วนช่วงบ่ายจะไปเจอ 'ยงวาน' เพื่อนที่อาศัยอยู่ในซิดนีย์เพื่อไปเที่ยวซิดนีย์ด้วยกัน

ระหว่างทางที่เดินไปโอเปร่าเฮาส์ เห็นสวนที่เขียนว่า รอยัล โบตานิก การ์เดนส์ (Royal Botanic Gardens) ก็เลยตัดสินใจเดินผ่านทางนั้น (พวกเราทั้งสามคนภาษาอังกฤษไม่ค่อยแข็งแรง เลยเพิ่งมารู้ทีหลังว่าที่นี่คือสวนพฤกษศาสตร์)

นกสีขาวจะงอยปากยาวเดินอยู่บนถนนลาดยางข้างสนามหญ้าและรถที่จอดอยู่ — นกปากยาวที่เจอระหว่างทาง ถ้าเป็นที่โซลคงเห็นแต่นกพิราบ แต่ที่ซิดนีย์ถึงจะเป็นในเมืองก็ยังมีนกหลากหลายสายพันธุ์ สิ่งที่เหมือนกับนกพิราบที่โซลก็คือเวลามีคนเดินเข้าไปใกล้ มันจะไม่บินหนี แต่จะเดินเลี่ยงออกไปแบบรำคาญๆ

ทางเดินทอดยาวผ่านสนามหญ้าสีเขียวที่มีต้นไม้ใหญ่

ทิวทัศน์เมืองที่มีตึกระฟ้าหลากหลายรูปทรงเรียงรายอยู่ถัดจากสนามหญ้าสีเขียว — เกิดมาเพิ่งเคยเห็นสนามหญ้าที่กว้างขวางขนาดนี้ ปกติผมไม่ใช่คนชอบจ็อกกิ้งนะ แต่พอมาเห็นที่นี่แล้วรู้สึกอยากวิ่งขึ้นมาเลย

หอศิลป์นิวเซาท์เวลส์

ผู้คนเดินอยู่รอบๆ อาคารหินสไตล์คลาสสิกที่มีเสาและรูปปั้นทองสัมฤทธิ์คนขี่ม้าที่อยู่ด้านหน้า — หอศิลป์นิวเซาท์เวลส์ที่ตั้งอยู่ในสวนพฤกษศาสตร์ สมาชิกที่มาด้วยกันรวมถึงตัวผมเองเป็นพวกไม่ค่อยอินกับศิลปะเท่าไหร่ เลยแค่ถ่ายรูปกันแบบลวกๆ

ผนังด้านนอกของอาคารหินสไตล์คลาสสิกที่สลักชื่อจิตรกรชื่อดังและประดับด้วยภาพนูนต่ำทองสัมฤทธิ์ — บนผนังด้านนอกอาคารมีชื่อของศิลปินดังๆ ที่แม้แต่คนไม่รู้เรื่องศิลปะก็ยังรู้จักเขียนอยู่ ด้านล่างชื่อบางคนก็มีผลงานจัดแสดง บางคนก็ไม่มี ถึงผมจะไม่สนใจศิลปะแต่ก็แอบสงสัยเรื่องนี้นะ ซึ่งจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่รู้เหตุผลเลย

ผู้หญิงและเด็กเดินผ่านรูปปั้นบุคคลทองสัมฤทธิ์ขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่บนสนามหญ้าในสวนสาธารณะ

ทางเข้าหอศิลป์แห่งรัฐนิวเซาท์เวลส์ที่มีป้ายแบนเนอร์สีสันสดใสโปรโมตนิทรรศการป๊อปอาร์ตแขวนอยู่ระหว่างเสา — สำหรับคนที่ชอบศิลปะ ที่นี่น่าจะเป็นที่ที่น่ามาเดินเล่นมากเลยใช่ไหมล่ะ? แต่สำหรับคนไม่อินอย่างผม ขอเลือกสนามหญ้าดีกว่า

สุนัขสามตัวกำลังเล่นน้ำในน้ำพุตื้นๆ ที่สร้างขึ้นในสวนสาธารณะโดยมีผู้ชายยืนมองอยู่

เพราะเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ ในสวนเลยมีคนพาสุนัขมาเดินเล่นเยอะมาก มีทั้งคนที่วิ่งจ็อกกิ้งกับสุนัข คนที่นอนอาบแดดบนสนามหญ้ากับสุนัข และคนที่พาสุนัขมาว่ายน้ำแล้วยืนหัวเราะชอบใจอยู่ข้างๆ พอได้เห็นสุนัขกระโดดลงไปว่ายน้ำเล่นในน้ำพุอย่างสนุกสนาน ผมก็เผลอยิ้มออกมาแบบคนเป็นพ่อโดยไม่รู้ตัว ถ้าผมมีบ้านที่มีสนามหญ้าและมีที่ให้เดินเล่น ก็อยากจะเลี้ยงสุนัขตัวใหญ่ๆ แบบนี้บ้างจัง แต่ในโซลที่แค่หาบ้านให้คนอยู่ยังลำบาก (แถมถ้าสุนัขข้างบ้านเห่าก็โดนร้องเรียนทันที) เรื่องนี้คงเป็นได้แค่ความฝัน