slothis · ไทย

อิออนมอลล์ โตเกียว: ที่อื่นไม่รู้แต่เหล้าที่นี่ถูกมาก

2014-08-02 · อัปเดต: 2026-08-11 · ต้นฉบับ (ภาษาเกาหลี)

บทความนี้แปลจากต้นฉบับภาษาเกาหลีโดยใช้ AI ช่วย อ่านต้นฉบับภาษาเกาหลี →

คำเตือน: โพสต์นี้เขียนขึ้นตอนไปทำงานที่บริษัทแถวชานเมืองโตเกียว ก็เหมือนกับโพสต์อื่นๆ ในบล็อกนี้นั่นแหละ มันแทบไม่มีประโยชน์อะไรกับนักท่องเที่ยวที่มาโตเกียวเลย อาจจะพอมีประโยชน์กับพนักงานบริษัทเรานิดหน่อย ถือซะว่าเป็นบันทึกความทรงจำไร้สาระของผมก็แล้วกัน

ผมมาทำงานที่โตเกียว นี่เป็นการมาญี่ปุ่นครั้งที่สองในชีวิต แต่พอมองออกไปนอกหน้าต่างแท็กซี่ตอนไปโรงแรม เห็นป้ายภาษาญี่ปุ่นเต็มไปหมดก็รู้สึกตื่นตาตื่นใจ นั่งลัลล้าไปจนถึงที่ทำงานเลย

วันแรกที่มาถึงอย่างร่าเริง!!

เพราะต้องเข้างานทันที ผมเลยทิ้งกระเป๋าเดินทางไว้ที่โรงแรมแล้วเดินตัวปลิวไปทำงาน จากนั้นก็ทำงานโต้รุ่ง แถมยังเปิดประตูตึกบริษัทที่เพิ่งเคยมาครั้งแรกไม่เป็น เลยต้องนอนในออฟฟิศไปสองชั่วโมง อุตส่าห์จองโรงแรมไว้แต่กลับไม่ได้ไปนอน ไอ้บ้าเอ๊ย...

วันที่สอง!!

วันนี้ไม่รู้ทำไมงานราบรื่นดี เลยได้เลิกงานตอนตีสามและกลับไปนอนที่โรงแรม... ㅠㅠ เป็นทริปทำงานที่น้ำตาจะไหล ที่ไม่ได้กลับไปนอนก็เพราะความโง่ของตัวเอง จะไปโทษใครก็ไม่ได้ ยิ่งเศร้าเข้าไปใหญ่ ด้วยเหตุนี้เลยไม่มีรูปถ่ายในห้องพักโรงแรมเลยสักรูป แน่นอนว่ารูปอาหารที่ปกติไปไหนก็ต้องถ่ายก็ไม่มีเหมือนกัน ผลจากการที่กินแต่ของที่คนอื่นซื้อให้ แล้วก็เอาแต่คิดว่าจะทำยังไงถึงจะได้กลับบ้าน

ถ้าจะให้พูดถึงห้องที่ได้นอนไปคืนนึง ค่าห้องค่อนข้างแพงเลย แต่ห้องเล็กจนรู้สึกอึดอัดนิดหน่อย เขาว่ากันว่าที่ญี่ปุ่นก็เป็นแบบนี้แหละ พอเจอของจริงผมเลยแอบขำชอบใจอยู่คนเดียว (สงสัยจะเริ่มสติหลุดตั้งแต่ตอนนั้น)

ส่วนบุฟเฟต์อาหารเช้า มัวแต่นอนเลยไม่ได้เห็นแม้แต่เงา...

และแล้วก็มาถึงวันที่สาม

4 ชั่วโมงก่อนขึ้นเครื่องกลับประเทศ เพราะแลกเงินเยนมาเยอะมาก ครั้งนี้เลยต้องรักษาสัญญาที่บอกว่าจะซื้อของฝากกลับไปให้ได้ เรื่องความโง่เรื่องเงินเยนเดี๋ยวค่อยเขียนในโพสต์หน้าละกัน เอาเป็นว่าผมรีบวิ่งไปที่ซูเปอร์มาร์เก็ตชื่ออิออน (AEON) ที่อยู่หน้าบริษัทเพื่อซื้อของฝากชุดใหญ่

ของที่ต้องซื้อก็คือ

กล่องแผ่นแปะแก้ปวดแบบเหรียญ Roihi-Tsuboko และป้ายราคาบนชั้นวางสินค้าในซูเปอร์มาร์เก็ต
กอเอี๊ยะเหรียญ (แผ่นแปะแก้ปวด) ที่ใครไปญี่ปุ่นก็ต้องซื้อกลับมา
กล่องแผ่นแปะเท้า Kyusoku Jikan สูตรเย็น บรรจุ 18 แผ่น และป้ายราคาที่แขวนอยู่บนชั้นวางสินค้าในซูเปอร์มาร์เก็ต
กล่องแผ่นเจลแปะเท้า Kyusoku Jikan สูตรกดจุด และป้ายราคาที่แขวนอยู่บนชั้นวางสินค้าในซูเปอร์มาร์เก็ต
กล่องสีม่วงของแผ่นแปะเท้า Kyusoku Jikan สูตรไนต์อโรมา และป้ายราคาที่แขวนอยู่บนชั้นวางสินค้าในซูเปอร์มาร์เก็ต
แผ่นแปะเท้า (Kyusoku Jikan) ที่เกาหลีก็มีขายแต่ราคาต่างกันลิบลับ

เพราะมีคนฝากซื้อและคนที่ต้องให้ของฝากเยอะมาก เลยซื้อมาซะเต็มสองมือ ราคาตามที่เห็นเลยครับ ราคาที่แพงกว่าในวงเล็บนั่นแหละคือราคาที่ซื้อมา

ทางเดินกว้างภายในห้าง Aeon ที่มีหุ่นโชว์และเสื้อผ้าจัดแสดงอยู่
ภายในห้าง Aeon ที่มีชุดชั้นในและเสื้อผ้าผู้ชายแขวนอยู่เต็มไปหมด
ด้วยความที่เป็นเวลานี้ คนเลยไม่ค่อยมีและดูเงียบเหงา บรรยากาศของอิออนมาร์ทให้อารมณ์เหมือนอีมาร์ท (E-mart) หรือโฮมพลัส (Homeplus) สาขาใหญ่ๆ ในเกาหลีเลย

แต่มีสิ่งหนึ่งที่เกาหลีเทียบไม่ติดเลย นั่นก็คือราคาเหล้า!!! ราคาเหล้า โดยเฉพาะเหล้าฝรั่งมันถูกแบบมหาศาลมาก!!!

ขวดพลาสติกขนาดใหญ่ของวิสกี้ Suntory Red และ Torys Black วางเรียงกันบนชั้นวางสินค้าในซูเปอร์มาร์เก็ต

เห็นไหมครับ!? วิสกี้ 4 ลิตร ราคาแค่ 35,000 วอน!!!!!!!! 100 มิลลิลิตรยังไม่ถึง 100 วอนเลย!!!!

ถึงจะบอกว่าอันนี้ดูเป็นเหล้าราคาถูกเลยไม่ค่อยน่าสนใจ แต่ที่นี่คือสถานที่มหัศจรรย์ที่ขายเหล้าอย่าง Ballantine's, Glenfiddich และอื่นๆ ที่คนเกาหลีนิยมดื่มในราคาที่ถูกกว่าดิวตี้ฟรีซะอีก

ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมที่ญี่ปุ่น เหล้าญี่ปุ่นถึงแพงกว่าเหล้านำเข้า ถ้าใครรู้ช่วยบอกผมทีนะครับ



#เดี๋ยวนี้ไปซูเปอร์มาร์เก็ตก็เอามาเขียนลงบล็อกแล้ว #ไปแล้วไม่มีอะไรทำขนาดไหนถึงต้องมาเขียนเรื่องนี้