เชียงใหม่: อนุสาวรีย์สามกษัตริย์ ประตูท่าแพ ร้านซากุระ
อย่างที่เห็นในแผนที่ประเทศไทย เชียงใหม่ตั้งอยู่ทางภาคเหนือ ในภาคเหนือของไทยมีกษัตริย์ 3 พระองค์ที่มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์ น่าแปลกที่ทั้งสามพระองค์ทรงครองราชย์ในยุคเดียวกัน และว่ากันว่าเป็นช่วงที่ภาคเหนือพัฒนาไปอย่างรวดเร็ว ได้แก่ พ่อขุนรามคำแหง (ที่เวลาผมเล่นเกม Civilization V ทีไร ชอบมาขู่กรรโชกทองและค่อยๆ กลืนดินแดนผมด้วยวัฒนธรรมตลอด), พ่อขุนเม็งรายแห่งอาณาจักรล้านนาที่โผล่มาในหนังสือเกี่ยวกับเชียงใหม่จนเบื่อ และพ่อขุนงำเมืองแห่งอาณาจักรพะเยา
ถ้าเป็นยุคสามก๊ก ปกติแล้วสองคนที่อ่อนแอกว่าต้องจับมือกันสู้กับคนที่แข็งแกร่งที่สุด แต่ว่ากันว่าทั้งสามพระองค์นี้มีความสัมพันธ์ทางการทูตที่ดีต่อกันมาก แต่ก็ดูเหมือนจะไม่ได้เป็นแบบนั้นตลอดไป
ตามที่ บล็อกท้องถิ่นอันหนึ่ง เขียนไว้ ภายหลังพ่อขุนรามคำแหงทรงพอพระทัยพระมเหสีของพ่อขุนงำเมือง จนพ่อขุนเม็งรายต้องมาเป็นผู้ไกล่เกลี่ย เรื่องผู้หญิงนี่สำคัญกว่าเรื่องบ้านเมืองจริงๆ
เบื้องหลังการสร้างอนุสาวรีย์นี้ในเชียงใหม่ ส่วนใหญ่มาจากเรื่องราวของพ่อขุนเม็งราย พ่อขุนเม็งรายทรงมีวิสัยทัศน์ทางการทูตที่เปิดกว้างมาก ชนิดที่หาได้ยากในหน้าประวัติศาสตร์โลก ว่ากันว่าพระองค์ทรงเชิญพ่อขุนรามคำแหงและพ่อขุนงำเมืองมาขอคำปรึกษาในการสร้างเมืองเชียงใหม่ (นี่จึงเป็นที่มาของอนุสาวรีย์สามกษัตริย์) เหตุผลที่ทั้งสามพระองค์สนิทสนมกัน เป็นเพราะต่างก็เคยศึกษาเล่าเรียนจากสำนักสุกทันตฤาษีที่เมืองลพบุรีซึ่งโด่งดังในยุคนั้น ถึงอย่างนั้น การที่สามารถดำเนินนโยบายทางการทูตได้ในยุคที่มีสงครามบ่อยครั้ง เหตุผลสำคัญน่าจะมาจากการที่พ่อขุนรามคำแหงแห่งสุโขทัยซึ่งมีอำนาจมากที่สุด ทรงเลือกที่จะเป็นพันธมิตรกับทางเหนือและหันไปขยายอำนาจลงทางใต้แทน นอกจากนี้ กษัตริย์อีกสองพระองค์ก็ทรงรักษาอำนาจของตนไว้อย่างเข้มแข็งจนไม่ถูกปราบปรามได้ง่ายๆ








เดินเตร็ดเตร่ด้วยความหิว จนมาเจอร้านที่ดูเป็นอาหารญี่ปุ่นแบบต้นตำรับจริงๆ เลยแวะเข้ามา ลูกค้าในร้านนอกจากผมแล้วเป็นคนญี่ปุ่นทั้งหมด เมนูและทุกอย่างมีแค่ภาษาไทยกับภาษาญี่ปุ่น คุณป้าเจ้าของร้านก็เป็นคนญี่ปุ่น คุณลุงก็คนญี่ปุ่น ทุกคนเป็นคนญี่ปุ่นหมดเลย คนเอเชียตะวันออกเฉียงใต้อาจจะแยกคนเกาหลี จีน ญี่ปุ่น ไม่ออก แต่พวกเราแยกกันเองออกใช่ไหมล่ะ? พอเดินเข้าไปปุ๊บ บรรยากาศก็เงียบกริบแบบ "คนเกาหลีคนนั้นมาทำอะไรที่นี่" ต่างจากร้านอาหารไทยทั่วไปชัดเจน ทุกคนนั่งอ่านหนังสือพิมพ์ภาษาญี่ปุ่น กินข้าวกันเงียบๆ แล้วก็หายตัวไปตอนไหนก็ไม่รู้ เสน่ห์อย่างหนึ่งของไทยก็คือ การมีร้านอาหารที่ให้กลิ่นอายของแต่ละประเทศอย่างชัดเจนแบบนี้อยู่เยอะมาก นี่แหละความสนุกอีกแบบ

