รีวิว Quan Hue Ngon ร้านปิ้งย่างเตาถ่านในดานัง
วันนี้เป็นวันแรกที่เราจะได้พักผ่อนกันจริงๆ จังๆ สักที แต่ด้วยความที่เครื่องผลิตอึเตียงข้างๆ ไม่ยอมให้ตื่นสายแถมยังเขย่าตัวปลุกให้ไปกินมื้อเช้า เราก็เลยได้กินข้าวเช้ากันจนอิ่มแปล้แล้วออกไปที่ชายหาด ตอนแรกผมคิดว่าหาดหมีเคว (My Khe Beach) ที่ติด 1 ใน 6 ชายหาดที่สวยที่สุดในโลกจะเป็นหาดเดียวในดานังซะอีก แต่พอดูคำอธิบายที่ติดไว้ในลิฟต์โรงแรมแล้วดูเหมือนจะไม่ใช่นะ ถึงจะไปได้ไม่ครบทุกที่ แต่หาดหมีเควก็สวยซะจนต่อให้ไม่ได้ไปที่อื่นก็ไม่เสียใจเลยล่ะ
จะให้มานอนโง่ๆ ริมหาดก็กะไรอยู่ แถมคลื่นก็ดูเหมาะกับมือใหม่อย่างพวกเราดี เราเลยตัดสินใจเช่ากระดานโต้คลื่นมาเล่นเซิร์ฟกัน เห็นว่าคลาสเรียนของคนที่มาจากยุโรป (โปรตุเกสหรือที่ไหนสักแห่งนี่แหละ) ค่อนข้างดังในหมู่คนเกาหลี แต่พอไปถึงจริงๆ เขากลับเรียกราคาแพงหูฉี่แบบไม่เกรงใจค่าครองชีพแถวนี้เลย เราก็เลยเลือกเช่าแค่บอร์ดจากร้านของคนท้องถิ่นแทน จ่ายไปไม่ถึงหมื่นวอน (KRW) เขาก็ให้เช่าเตียงอาบแดดมาด้วย แถมยังรับฝากของให้อีก ดีงามสุดๆ อาจจะเพราะช่วงนี้เป็นช่วงโลว์ซีซั่นด้วยมั้ง คนเลยน้อยมากๆ มองในแง่ดีก็คือ ต่อให้เราเล่นเซิร์ฟเด๋อๆ ด๋าๆ ทำตัวบ้าบอแค่ไหนก็ไม่ต้องอายใครเลย
วันนี้เป็นวันที่เราได้กลิ้งไปกลิ้งมาในโรงแรม กลิ้งไปกลิ้งมาบนชายหาด และเล่นน้ำกันอย่างจุใจตามที่ตั้งใจไว้เป๊ะ ในเมื่อภารกิจเที่ยวเล่นสำเร็จไปครึ่งนึงแล้ว ตอนนี้ก็ถึงเวลาไปสานต่ออีกครึ่งที่เหลือให้สมบูรณ์ และก็เป็นอีกครั้งที่ท่านไกด์ควบตำแหน่งตัวป่วนและปรมาจารย์ด้านอาหารเช้าของเรา สั่งการให้เรียกแกร็บ (Grab) โดยบอกว่ามื้อเย็นวันนี้เราต้องไปกินปิ้งย่างเตาถ่านกัน และร้านที่เราไปก็คือร้าน Quán Huế Ngon (กวาน เว้ งอน) บางที่ก็เรียกว่า Quan Com Hue Ngon ซึ่งผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันออกเสียงยังไง การเรียกแกร็บไปเลยน่าจะสะดวกที่สุดแล้ว
พอลงรถแถวๆ นั้นปุ๊บ ก็รู้ได้ทันทีเลยว่า 'อ้อ ร้านนั้นแน่ๆ' เพราะกลิ่นหอมๆ กับควันปิ้งย่างลอยฟุ้งมาเลย มีทั้งคนที่มากันเป็นคู่ แล้วก็เห็นชาวต่างชาติมานั่งกินข้าวคนเดียวด้วย ตอนดูเมนูคือมืดแปดด้าน ไม่รู้จะสั่งอะไรดี แต่โชคดีที่คู่รักชาวเวียดนามโต๊ะข้างๆ แนะนำว่าเนื้อวัวกับปลาหมึกร้านนี้เด็ด เราก็เลยสั่งตามนั้น แล้วก็สั่งอย่างอื่นเพิ่มตามความชอบของแต่ละคนไปอีกหน่อย ออกมาเป็นมื้อที่ดูดีจัดเต็มใช้ได้เลยล่ะ
ที่แปลกตามากๆ คือเขาจะเสิร์ฟเตาถ่านสไตล์ญี่ปุ่นมาให้ แล้วเราก็ปิ้งกินเอง ไม่รู้เหมือนกันว่ายากินิคุ (ปิ้งย่างญี่ปุ่น) กำลังฮิต หรือว่านี่เป็นวิธีกินดั้งเดิมของเวียดนามอยู่แล้ว แต่การได้มาเจอวัฒนธรรมการกินที่คุ้นเคยที่นี่มันก็รู้สึกมหัศจรรย์ดีนะ การเอาเนื้อมาห่อด้วยใบไม้ที่คล้ายๆ ผักกาดหอมก็เหมือนกับที่เกาหลี แถมการจิ้มซอสของที่นี่ (ถึงจะไม่ใช่ซอสเต้าเจี้ยวทเวนจังก็เถอะ) ก็ยังคล้ายกันอีก พอมีความคล้ายกันมากๆ แต่ก็มีจุดที่ต่างกันนิดหน่อย มันเลยยิ่งให้ความรู้สึกแปลกใหม่เข้าไปใหญ่ เขาว่ากันว่าของที่เอาไปย่างไฟไม่มีทางไม่อร่อย ซึ่งก็จริง เพราะของย่างมื้อนี้อร่อยทุกอย่างเลย ติดอยู่นิดเดียวตรงที่อาหารแอบออกช้าไปหน่อย ผมเลยซัดเบียร์หมดไปขวดนึงเต็มๆ แล้วก็ต้องสั่งเพิ่มมาอีกสองสามขวด
กินเสร็จเราก็มุ่งหน้าไปที่ลอตเต้มาร์ท (Lotte Mart) กะว่าจะหาซื้อของฝากสักหน่อย รู้อยู่แล้วล่ะว่าที่ดานังมีลอตเต้มาร์ท แต่พอได้เข้าไปเดินจริงๆ ก็รู้สึกว่าเป็นที่ที่แปลกดี ของที่ขายก็ดูเป็นสินค้าพรีเมียมขึ้นมาหน่อย แต่ที่ตลกคือ คนเวียดนามทุกคนพากันซื้อสินค้าเกาหลีกับญี่ปุ่น ในขณะที่คนเกาหลีทุกคนกลับเหมาสินค้าเวียดนามกันหมด เรียกได้ว่าเป็นสถานการณ์ที่ขายของได้หมดเกลี้ยงแบบไม่มีอะไรเหลือค้างสต็อกเลยมั้ง ถือว่าฉลาดคิดแผนการตลาดมาดีจริงๆ
อืม... สรุปแล้วมันชื่ออะไรกันแน่เนี่ย ไม่รู้เลยแฮะ