Banh My Phuong บั๋นหมี่ฮอยอันที่อร่อยสมคำร่ำลือ
อาจจะเพราะเมื่อวานเหนื่อยมากจริงๆ ฉันเลยหลับสนิทแบบที่หลับตาปุ๊บก็เช้าปั๊บ สภาพร่างกายตอนนี้เหมือนตัวการ์ตูนที่ควันออกหูแล้วร่างกำลังละลายเลย ในขณะที่ฉันกำลังกังวลว่าจะเดินทางไปดานัง (Da Nang) วันนี้ไหวไหม เพื่อนที่คบกันมา 20 ปีของฉันกลับน่าทึ่งมาก ตื่นมาแทนที่จะถามว่าหลับสบายไหม กลับพูดว่า "ไปกินข้าวกันเถอะ" แทน
พอฉันบอกว่า "ขอฉันนอนต่ออีกนิดนะ..." แล้วมุดตัวเข้าใต้ผ้าห่ม เพื่อนก็สวนทันทีว่า "งั้นฉันจะไปสั่งเฝอนะ!" แล้วก็เดินไปกินอาหารเช้าเฉยเลย แกนี่มันสุดยอดจริงๆ
ฉันฝืนลุกขึ้นมาเก็บกระเป๋าเตรียมตัวเดินทาง หลังจากนั้นก็ไปนั่งดื่มกาแฟที่ร้าน 11 Coffee พยายามเรียกวิญญาณที่หลุดลอยไปให้กลับคืนมา แต่ก็ไม่มีวี่แววเลย เพื่อนคงสงสารที่ฉันไม่ได้กินข้าวเช้า เลยคอยชวนกินนู่นกินนี่ตลอด ความจริงคือฉันกินอะไรไม่ลงเลย แค่อยากได้น้ำผลไม้หรือน้ำอัดลมสักแก้ว แต่ทนเสียงรบเร้าไม่ไหวเลยซื้อแอปเปิ้ลมะม่วงมากินลูกนึง ปรากฏว่ามันเป็นมะม่วงที่รสชาติแย่ที่สุดในชีวิต ทำเอาความอยากอาหารของฉันปลิวหายไปอยู่โลกหน้าเลย
ตอนนั้นเอง เพื่อนก็ทำท่าเหมือนงัดไม้ตายออกมา พร้อมพูดประโยคเชยๆ ยุค 80 ว่า "ตามฉันมาก็พอ" แล้วก็พาฉันวิ่งมาที่ร้าน Banh My Phuong (บั๋นหมี่เฟือง)
เมื่อวานก็เพิ่งกินบั๋นหมี่ไป วันนี้จะกินอีกเหรอ ฉันเลยถามกลับไปว่ามันอร่อยขนาดนั้นเลยหรือไง แต่เพื่อนก็เอาแต่ชมตลอดทางว่าร้านนี้มันคนละระดับกับที่เราเคยกินมาเลยนะ ใครมาได้ยินคงนึกว่านางมาเวียดนามเป็นรอบที่สองแล้ว ทั้งที่จริงนางก็เพิ่งเคยกินบั๋นหมี่ครั้งแรกที่เวียดนามนี่แหละ เอาเป็นว่าพอมาถึงร้าน Banh My Phuong คนก็แน่นเอี้ยด ฉันสัมผัสได้ทันทีว่าไม่ใช่ร้านที่จะมานั่งกินชิลๆ ได้แน่ เลยออกมายืนพักริมถนน ระหว่างนั้นเพื่อนก็ไปยืนรอคิวจนได้บั๋นหมี่มาหนึ่งชิ้น ฉันเผลอทึ่งในใจว่า 'แพสชั่นเรื่องกินของคนเรามันแสดงออกได้ขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย...' ฉันพูดแบบไร้วิญญาณสุดๆ ว่า "ถึงจะเป็นเพื่อนกัน แต่แกนี่พึ่งพาได้จริงๆ น้ำตาจะไหลเลยเนี่ย" แล้วก็กัดไปหนึ่งคำ
ว้าว! บั๋นหมี่ร้านนี้มันคนละระดับจริงๆ ด้วย เหมือนเขาใส่น้ำตาลหรือทำอะไรสักอย่าง รสชาติมันถึงได้หวานกลมกล่อมและเรียกน้ำย่อยได้ดีมาก แถมขนมปังก็ไม่แข็งเหมือนร้านอื่น แต่นุ่มสุดๆ สัมผัสตอนเคี้ยวเลยดีมากและกลืนง่าย บั๋นหมี่ก็เหมือนแซนด์วิชนั่นแหละ กินไม่กี่ครั้งก็เลี่ยนแล้ว แต่อันนี้ต่อให้เลี่ยนก็ยังอยากกินอีก สไตล์ของร้านนี้คือเน้นรสหวานนำ แต่ก็ไม่ได้หวานเจี๊ยบนะ เป็นความหวานที่พอดีกินแล้วอารมณ์ดี ปกติกินบั๋นหมี่ชิ้นเดียวก็ไม่อยากกินชิ้นที่สองแล้ว แต่อันนี้กินหมดแล้วยังรู้สึกเสียดายเลย คุณภาพดีขนาดนี้แต่ราคากลับถูกมาก ต่อให้ขายชาวต่างชาติชิ้นละ 10,000 วอน (KRW) คนก็ยอมจ่าย แต่นี่ราคาแค่ 1,000 ถึง 2,000 วอนเท่านั้น ต้องขอบคุณเพื่อนที่ไปขุดหารีวิวตามบล็อกต่างๆ มา ทำให้เมื่อวานกับวันนี้ฉันได้กินแต่ของอร่อยๆ ในเวียดนาม
