รีวิว Itaewon Maeun Udong อูด้งเผ็ดสุดโหดในอิแทวอนที่หยุดกินไม่ได้

เมนูมีแค่อูด้งกับคิมบับ (ข้าวห่อสาหร่ายเกาหลี) เท่านั้นครับ จะสั่งแค่อูด้งธรรมดาก็กลัวจะไม่อิ่ม ผมเลยสั่งโอเด้งอูด้ง (อูด้งใส่ลูกชิ้นปลา) เมนูมีน้อยมาก การใช้ตู้คีออสก็เลยไม่ยากเลย (แน่นอนว่ามาตรฐานความยากของผมคือตู้คีออสของซับเวย์นะ)

เรียบง่าย

ฝั่งซ้ายคือที่นั่งเดี่ยว

โอเด้งอูด้ง

ตอนที่ได้อาหารมาทีแรก ดูไม่มีอะไรพิเศษเลยครับ ไม่เห็นจะดูเผ็ดตรงไหน ทาแดกิ (พริกแกงเกาหลี) ก็ให้มาแค่ประมาณครึ่งช้อน ผมเลยคลุกๆ แล้วกินเข้าไปคำนึงแบบไม่ได้คิดอะไร แต่ที่ไหนได้... เผ็ด เผ็ดเกินไปมาก! เผ็ดจนแสบกระเพาะ แถมเหมือนจะใส่น้ำมันพริกมาด้วย น้ำซุปเลยเผ็ดจัดจ้านสุดๆ ผมเป็นคนกินเผ็ดไม่ค่อยเก่งด้วย งานนี้โดนเข้าเต็มๆ เหงื่อที่หน้าผากไม่ได้แค่ซึมๆ นะครับ แต่ไหลเป็นน้ำตกเลย น้ำมูกก็ไหลไม่หยุด ชนิดที่ว่าคนเป็นหวัดมากินจมูกก็คงโล่งสนิท

ตอนแรกก็กะว่าจะกินแค่ครึ่งเดียวแล้วทิ้งไว้ แต่แปลกมากที่มันดันอร่อยสุดๆ

เส้นมันพิเศษเหรอ? ไม่เลยครับ ดูเหมือนจะใช้แค่เส้นสำเร็จรูปที่ทำจากเครื่องจักรธรรมดาๆ

น้ำซุปพิเศษเหรอ? ก็ไม่อีกนั่นแหละ น่าจะเป็นน้ำซุปสำเร็จรูปที่ใส่เครื่องเพิ่มนิดหน่อย แล้วกลบด้วยความเผ็ดของพริกป่นแบบมิดเลย

ถ้างั้นมันไม่อร่อยเหรอ? ไม่ใช่เลยครับ ตรงนี้แหละที่แปลกมาก ทั้งที่มันเผ็ดมากและเหงื่อท่วมตัวเป็นสายฝน แต่ผมก็ยังกินต่อไปเรื่อยๆ ถ้าไม่มีทันมูจิ (หัวไชเท้าดอง) คงแย่แน่ๆ แต่โชคดีที่ทันมูจิเป็นแบบบริการตัวเอง ผมเลยเดินไปตักมากินแก้เผ็ดได้เรื่อยๆ จนกินหมดชาม

บอกได้คำเดียวว่ามันคือรสชาติที่ชวนให้หลงใหลจริงๆ ทั้งที่ไม่มีอะไรพิเศษแถมยังเผ็ดสุดๆ แต่กลับทำให้เรากินต่อได้เรื่อยๆ

ขนาดตักพริกแกงออกเกือบหมดก็ยังเผ็ดมาก คนที่กินเผ็ดไม่เก่งแนะนำให้ตักออกให้เยอะที่สุดก่อนกินนะครับ

เห็นมีชาวต่างชาติเข้ามากินด้วยเหมือนกัน กินไปได้สองสามคำก็หันไปโฟกัสที่คิมบับแทน แต่ที่น่าทึ่งคือพวกเขาก็กินอูด้งจนหมดชามเหมือนกันครับ นี่ไม่ใช่การแข่งกินจุนะ แต่ทุกคนนั่งเหงื่อแตกพลั่กกินกันหมดเลย

อาการแฮงค์จากโซจูเมื่อวาน หรืออาการครั่นเนื้อครั่นตัวจากหวัดนี่หายเป็นปลิดทิ้งเลยครับ ซดน้ำซุปเข้าไปนี่ไม่ต้องพึ่งยาเลย รู้สึกเหมือนเมือกในร่างกายถูกขับออกมาจนหมดเกลี้ยง

ถ้าใครชอบกินเผ็ด ผมขอแนะนำร้านนี้เลยครับ ขอย้ำอีกครั้งว่ามันไม่ได้มีอะไรอร่อยเป็นพิเศษ แต่มันคืออูด้งที่มีเสน่ห์ดึงดูดให้กินจนหมดชาม ขนาดตอนที่กำลังเขียนบล็อกอยู่นี้ พอคิดถึงอูด้งที่กินไปเมื่อวาน ความเผ็ดก็ตีตื้นขึ้นมาจนเหงื่อซึมและน้ำลายสอเลยครับ