รีวิวร้าน Morning Glory ฮอยอัน อร่อยสมคำร่ำลือ
เพราะเดินตากแดดร้อนๆ แบบไม่พักเลยทำเอาผมหมดแรงอย่างรวดเร็ว พอผมบอกว่าต้องหาข้าวเที่ยงกินเพื่อเติมพลังด่วน เพื่อนก็บอกว่ามีร้านอาหารในฮอยอันที่ต้องไปลองให้ได้แล้วก็พาผมไป ร้านที่ว่านั้นก็คือร้านมอร์นิ่งกลอรี่ (Morning Glory) ครับ เดินๆ ดูแล้วรู้สึกว่าร้านอาหารในฮอยอันน่าจะทำธุรกิจกันยากพอสมควร เพราะทางเข้าแต่ละร้านดูคล้ายกันไปหมด ลูกค้าต้องเดินเข้าไปข้างในถึงจะรู้ว่าเป็นร้านหรูหรือร้านฟาสต์ฟู้ด ร้านมอร์นิ่งกลอรี่เองก็แทบจะมองไม่เห็นป้ายร้าน แถมไม่มีพนักงานมายืนเรียกลูกค้าหน้าร้านด้วย เลยทำให้หาเจอยากนิดนึง โชคดีที่มี Google Maps เลยหาเจอได้เร็ว แต่ถ้าแบตมือถือหมดล่ะก็ แนะนำให้ถามคนแถวนั้นดูครับ เพราะเป็นร้านดังที่ใครๆ ก็รู้จัก
พอเดินเข้าไปข้างใน การตกแต่งและครัวแบบเปิดทำให้รู้สึกได้เลยว่าร้านนี้น่าจะทำอาหารอร่อย เชฟแต่ละคนอาจจะมีความคิดเห็นเรื่องการทำครัวเปิดต่างกันไป แต่สำหรับผม มันทำให้คาดหวังได้ว่าร้านนี้ต้องมีความสะอาดและรสชาติที่ได้มาตรฐานในระดับหนึ่ง โดยเฉพาะร้านส่วนใหญ่ในฮอยอันมักจะแขวนโคมไฟไว้บนเพดาน ซึ่งมีเสน่ห์ตรงที่ช่วยทำให้พื้นที่นั้นๆ ดูอบอุ่นและสงบลง การตกแต่งของร้านมอร์นิ่งกลอรี่ก็ช่วยเปลี่ยนเสียงรบกวนรอบตัว ทั้งเสียงแอร์และพัดลมที่ดังหึ่งๆ หรือเสียงพนักงานที่กำลังวุ่นวายกับการรับออเดอร์และเสิร์ฟอาหาร ให้กลายเป็นเสียงแบคกราวด์ที่ฟังดูนุ่มนวลขึ้น ผมว่าทั้งหมดนี้เป็นเพราะโคมไฟสไตล์ฮอยอันเลยครับ
ของตกแต่งสารพัดประโยชน์แบบนี้มักจะมีให้เห็นตามแต่ละท้องถิ่น ที่ผมนึกออกตอนนี้ก็มีประตูบานเลื่อนแบบญี่ปุ่นที่นาโกย่า กับรูปปั้นหินฮินดูที่บาหลี ไม่ว่าข้างในจะเป็นยังไง แค่มีประตูหรือรูปปั้นพวกนี้ก็ช่วยดึงเอกลักษณ์ของพื้นที่นั้นๆ ออกมาได้ และยังให้ความรู้สึกสงบอย่างบอกไม่ถูก แต่ก็ใช่ว่าจะเอาทุกอย่างมารวมกันได้นะครับ ลองจินตนาการดูเล่นๆ ว่าถ้ามีรูปปั้นพระศิวะวางอยู่หน้าประตูบานเลื่อนญี่ปุ่น แล้วบนเพดานมีโคมไฟฮอยอันแขวนอยู่ มันคงดูรกเหมือนอยู่ในโกดังเก็บของแน่ๆ
แต่เอาเข้าจริง สภาพร่างกายของผมตอนนั้นสำคัญกว่าเรื่องการตกแต่งร้านซะอีก ผมเลยบอกให้เพื่อนสั่งอาหารมาเลยตามใจชอบ ส่วนผมก็รีบสั่งเบียร์ลารู (Larue) มาดื่มก่อนเลย จำได้ว่าที่เอเธนส์ก็ร้อนแบบนี้เหมือนกัน แต่แปลกตรงที่พอมาเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ทีไร วันแรกผมมักจะปรับตัวไม่ค่อยได้ตลอด ตอนไปบาหลีกับเซบูก็เป็นแบบนี้ ทั้งที่ยุโรปใต้น่าจะร้อนกว่าแท้ๆ สำหรับผมคงต้องใช้เวลาปรับตัวสักพัก ตอนเด็กๆ ผมชอบดูหนังเรื่อง 007 มาก ถึงขนาดมีเจมส์ บอนด์เป็นไอดอลและอยากเป็นสายลับเลยล่ะ แต่ถ้าต้องมาทำภารกิจที่เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ผมคงโดนจับได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ตั้งแต่วันแรกแน่ๆ
ตอนนั้นผมแทบจะวิญญาณหลุดออกจากร่าง รูปที่ถ่ายออกมาเลยดูไม่ค่อยน่ากินเท่าไหร่ แต่ต่างจากรูปที่ถ่ายออกมาพังไม่เป็นท่า รสชาติอาหารฝีมือมืออาชีพของที่นี่ถือว่าอร่อยเลยครับ ขนาดผู้ชายที่ไวต่อกลิ่นเครื่องเทศอย่างผมยังกินได้สบายๆ โดยเฉพาะเมนูก๋วยเตี๋ยวที่กลิ่นและรสชาติของน้ำซุปไม่แรงหรืออ่อนจนเกินไป กำลังพอดีเลย สมกับเป็นประเทศที่ดังเรื่องเมนูเส้น ดูเหมือนคนทั้งประเทศจะรู้เคล็ดลับการทำก๋วยเตี๋ยวให้อร่อยกันหมด เกี๊ยวทอดหน้าเนื้อปูเหมาะจะเป็นออเดิร์ฟมากๆ แต่เกี๊ยวกุ้งไวท์โรส (White Rose Dumpling) กลับเป็นเกี๊ยวที่รสชาติแย่ที่สุดเท่าที่ผมเคยกินมาในช่วงนี้เลย แป้งเกี๊ยวให้ความรู้สึกเหมือนแมงกะพรุนยังไงยังงั้น ถ้าพูดถึงเกี๊ยวก็ต้องนึกถึงร้านติ่งไท่ฟง (Din Tai Fung) ผมอาจจะเอาไปเปรียบเทียบกับรสชาติของเกี๊ยวร้านนั้นก็เลยรู้สึกว่ามันไม่ค่อยอร่อยก็ได้
สั่งมา 3 อย่าง อร่อยไป 2 อย่าง ไม่ถูกปาก 1 อย่าง ก็ถือว่าน่าพอใจมากแล้วครับ เพื่อนที่มาเที่ยวด้วยกันชอบทำอาหารกินเองที่บ้าน แต่ก็เป็นคนที่มีลิ้นสวรรค์ประทาน กินอะไรก็อร่อยไปหมด ตอนเดินเข้ามาผมเลยแอบกังวลนิดหน่อย เพราะนี่เป็นมื้อแรกแถมผมยังใกล้จะหมดแรงเต็มที เลยอยากกินอะไรดีๆ หน่อย ก็แอบหวั่นใจว่าจะถูกปากไหม แต่หลังจากที่เพื่อนใช้เวลาเสิร์ชกูเกิลหาข้อมูลอย่างเอาเป็นเอาตาย ในที่สุดก็ถือว่าทำสำเร็จครับ
แต่ทำไมผมถึงยังไม่ค่อยมีแรงก็ไม่รู้แฮะ