ปั่นจักรยานรับลมที่นัมซานและแฮงจูซันซอง
ช่วงที่ต้องเว้นระยะห่างทางสังคมเพราะโควิดแบบนี้ ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าออกมาปั่นจักรยานได้ไหม แต่เพราะมันเป็นกิจกรรมกลางแจ้ง แถมฉันก็เครียดสะสมจนรู้สึกเหมือนจะเป็นซึมเศร้า เลยตัดสินใจไปปั่นจักรยานที่นัมซาน (Namsan) กัน
พวกเราไปเจอกันที่โรงละครแห่งชาติ (National Theater) ระหว่างรอคนมาครบก็ได้คุยกันแบบเจอหน้าจริงๆ ไม่ใช่ผ่านหน้าจอเป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน จากนั้นก็เริ่มปั่นขึ้นนัมซาน มีสองคนที่ปั่นพุ่งปรี๊ดเหมือนซุ่มซ้อมมาเพื่อวันนี้โดยเฉพาะ กับอีกสองคนที่ต้องแวะพักกลางทางรอบนึงก่อนจะปั่นขึ้นไปถึง แต่ถึงอย่างนั้นอากาศก็ดีมากๆ เป็นการปั่นที่ทุกคนอารมณ์ดีสุดๆ
ฉันถ่ายรูปมานิดหน่อย แต่ไม่แน่ใจว่าคนอื่นจะโอเคไหมถ้ามีรูปตัวเองติดไปด้วย เลยขอเขียนเล่าอย่างเดียวดีกว่า ถ้ากล้องติดจักรยาน FLY12CE กับ FLY6CE ตัวใดตัวหนึ่งยังรอดอยู่ ฉันคงตัดต่อคลิปมาลงขำๆ ไปแล้ว... แต่น้องขิตไปทั้งคู่เลย (สงสัยจะเป็นรุ่นที่มีปัญหาจริงๆ ถ้าเทียบกับของ Samsung หรือ LG แล้วคือ เฮ้อ..)
ตอนแรกกะว่าจะแวะกินกาแฟแล้วแยกย้ายกันกลับบ้าน แต่อากาศวันนี้มันดีมากจริงๆ ประกอบกับอุดอู้อยู่แต่ในบ้านมานาน ฉันเลยอยากไปต่ออีกสักที่ ก็เลยซื้อขนมปังให้พวกเขากิน แล้วลากคอทุกคนไปที่ป้อมแฮงจูซันซอง (Haengjusanseong) โดยอ้างว่ากินแล้วก็ต้องปั่นไปเบิร์นออก สงสัยฉันจะไม่ได้รู้สึกอึดอัดอยู่คนเดียว เพราะที่ริมแม่น้ำฮันคนเยอะมากๆๆๆ คนเยอะน่ะไม่เท่าไหร่ แต่ขอร้องล่ะ ช่วยอย่าใส่หูฟังตอนปั่นจักรยานกันได้ไหม
ขาไปเจอกระแสลมต้านแถมคนก็เยอะ เลยปั่นลำบากสุดๆ แถมรถก็เยอะมากจนปั่นขึ้นไปบนป้อมแฮงจูซันซองไม่ได้ สุดท้ายเลยได้แค่แวะกินบะหมี่แล้วก็กลับ ขาไปทวนลม ขากลับก็เลยตามลม! บนถนนคนยังเยอะเหมือนเดิม แต่เพราะไม่ได้ปั่นมานานจนขาหมดแรงแล้ว การได้ปั่นแบบชิลๆ เรื่อยๆ มันก็รู้สึกดีมากๆ เลย อิอิ
ฉันตั้งใจว่าจะเขียนเล่าทุกอย่างลงบล็อก และตั้งแต่ปีนี้เป็นต้นไปก็กะจะเขียนเรื่องปั่นจักรยานด้วย และนี่ก็คือผลงานชิ้นแรก พอได้ลองเขียนดูแล้ว มันก็ดูน่าเบื่อเหมือนพวกบทความท่องเที่ยว แถมยังไม่มีรูปอีกต่างหาก ว่าแต่ บล็อกปั่นจักรยานเนี่ย ควรจัดอยู่ในหมวดหมู่งานอดิเรกหรือกีฬาดีนะ