พาเที่ยวเพตโคพาร์ก สนามเหย้าซานดิเอโกเดรส
หลังจากเดินมาเป็นหมื่นก้าวจาก สวนสาธารณะบัลบัว (Balboa Park) ไปจนถึงเพตโคพาร์ก (Petco Park) สนามเหย้าของทีมซานดิเอโก เดรส ในที่สุดฉันก็มาถึงเพตโคพาร์กสักที อาจจะเพราะเป็นช่วงต้นเดือนมกราคม แดดเลยออกใสและอากาศอบอุ่น แต่เนื่องจากเป็นช่วงปิดฤดูกาล บรรยากาศรอบๆ สนามเลยดูเงียบเหงาไปหน่อย หลังจากเดินเล่นในซานดิเอโกมาหลายวัน ฉันรู้สึกว่าเมืองนี้ไม่ค่อยมีอะไรให้ดูมากนักนอกจากวิวธรรมชาติและกีฬา แอบเสียดายอยู่เหมือนกัน ถ้ามาช่วงฤดูกาลปกติประมาณเดือนเมษายนหรือพฤษภาคมแทนที่จะเป็นเดือนมกราคม ก็คงจะได้ดูเบสบอลของจริงไปแล้ว
ระหว่างเดินไปตามกำแพงด้านนอกของสนาม ป้ายโฆษณาและจอภาพขนาดใหญ่ก็เตะตาฉัน มีรูปขนาดใหญ่ของนักเตะที่ฉันคุ้นหน้าคุ้นตาจากการดูเมเจอร์ลีกเป็นประจำแขวนอยู่เต็มไปหมด ตั้งแต่เฟอร์นันโด ทาทิส จูเนียร์ (Tatis Jr.) เป็นต้นไป ตอนแรกแอบน้อยใจนิดหน่อยที่ไม่เห็นรูปของคิมฮาซอง (นักเบสบอลชาวเกาหลี) ในจุดที่เด่นที่สุด แต่พอเดินเลี้ยวตรงหัวมุมก็ดีใจที่ได้เห็นรูปขนาดใหญ่ของเขาติดอยู่ที่หน้าต่าง
น่าเสียดายที่ช่วงปิดฤดูกาลประตูสนามจะปิดสนิท ฉันเลยอดเข้าไปดูข้างใน จึงตัดสินใจเดินไปที่ร้านขายของที่ระลึกของทีมเพื่อเดินดูเสื้อแข่งเพลินๆ แทน ร้านตั้งอยู่ที่ชั้น 1 ของอาคารอิฐสีแดงเก่าแก่ที่มีป้ายเขียนว่า Western Metal Supply Co. ฉันยืนมองดูตัวอาคารด้านนอกที่เชื่อมต่อกับสนามเบสบอลอย่างกลมกลืนก่อนจะเดินเข้าไปทางประตูทางเข้า
พอเข้าไปในร้าน ก็เห็นเสื้อผ้าและสินค้าออฟฟิเชียลต่างๆ จัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ ฉันเดินดูและหยิบจับของนู่นนี่นั่นไปเรื่อย จนกระทั่งเห็นป้ายราคาบนเสื้อแข่งก็ถึงกับอ้าปากค้าง ต่อให้คำนวณอัตราแลกเปลี่ยนแล้ว ราคาก็ยังแพงกว่าเสื้อเบสบอลโปรลีกของเกาหลีถึง 2-3 เท่าตัวเลยทีเดียว ถ้านักท่องเที่ยวคนไหนไม่ได้เตรียมงบมาเยอะ แนะนำให้คิดให้ดีก่อนตัดสินใจซื้อของที่ระลึกนะ
ฉันเห็นเสื้อแข่งเบอร์ 7 ของคิมฮาซองแขวนอยู่มุมหนึ่ง ก็แอบคิดหนักว่าจะซื้อเก็บไว้เป็นที่ระลึกสักตัวดีไหม แต่พอมองดูราคาที่แพงหูฉี่อีกรอบ ฉันก็หาข้ออ้างให้ตัวเองว่า "ยังไงเขาก็เป็นตัวสำรอง เดี๋ยวก็คงโดนเทรดแล้วแหละ" แล้วก็ปิดกระเป๋าสตางค์เดินออกจากร้านไป ถึงจะเป็นการมาเยือนเพตโคพาร์กที่ค่อนข้างเงียบเหงาเพราะได้แค่มาดูเสื้อแข่ง แต่คราวหน้าฉันอยากจะมาช่วงเปิดฤดูกาลเพื่อดูการแข่งขันเบสบอลของจริงให้ได้เลย
