หาดบอนได ซิดนีย์: วันที่พยายามเล่นเซิร์ฟแต่ล้มเหลว
เมื่อวานพอมองดูหาดบอนได (Bondi Beach) แล้วรู้สึกว่ามันสวยมาก เราสองคนเลยตัดสินใจว่าต้องมาเล่นเซิร์ฟที่นี่ให้ได้ เพื่อที่จะได้ไปทะเลแต่เช้าตรู่ เราเลยดื่มเหล้ากันแค่นิดหน่อยเพื่อเตรียมร่างกายให้พร้อม และแล้วเช้าวันตัดสินก็มาถึง
ลุยเลย ไปหาดบอนไดกัน!!
แต่เพื่อนของฉันกลับไม่คิดแบบนั้น เขาบอกว่ายังไงก็ต้องกินข้าวเช้าก่อนแล้วก็เดินตรงไปที่ร้าน Subway (ซับเวย์) เริ่มสับสนแล้วว่านี่เพื่อนหรือลุงข้างบ้านกันแน่
พอได้นั่งรถบัสในเมืองซึ่งต่างจากเมื่อวาน ก็ทำให้ได้เห็นซิดนีย์ในอีกมุมหนึ่ง สิ่งที่ทำให้ฉันสงสัยก็คือธงสีรุ้งนั่น พอถามว่ามีงานอะไร ก็ได้คำตอบว่าสัปดาห์หน้าจะมีขบวนพาเหรดเกย์ เลยมีการประดับธงสีรุ้งที่เป็นสัญลักษณ์ของกลุ่มรักร่วมเพศไว้ทั่วซิดนีย์ ในเกาหลีอาจจะยังมองว่ารักร่วมเพศเป็นเรื่องที่ 'ผิด' แต่ออสเตรเลียดูเหมือนจะยอมรับในฐานะความ 'แตกต่าง' (ถึงจะคำนึงถึงความต่างทางวัฒนธรรมแล้ว แต่ส่วนตัวฉันก็ยังคิดว่าพาเหรดรักร่วมเพศในเกาหลีดูไม่ค่อยปกติเท่าไหร่อยู่ดี) อาจจะมีหลายเหตุผล แต่ที่แน่ๆ คือคนที่นี่ดูไม่ค่อยสนใจว่าคนอื่นจะใช้ชีวิตยังไง หรือคนอื่นจะมองตัวเองยังไงสักเท่าไหร่
ก่อนอื่นเราต้องเช่ากระดานโต้คลื่น เลยเดินเข้าไปในร้านที่ดูเข้าท่าที่สุดตอนเดินผ่าน ราคาตามที่เขียนไว้ข้างหน้าคือ 1 ชั่วโมง 15 ดอลลาร์, 2 ชั่วโมง 25 ดอลลาร์ คิดว่าถ้าเกิน 2 ชั่วโมงคงไม่ไหว เลยเช่าแค่ 2 ชั่วโมงพอ มีร้านให้เลือกเยอะแต่ราคาแทบจะเท่ากันหมด เลยไม่ต้องคิดมากเวลาเลือกร้าน
ในร้านมีบอร์ดหลายแบบ แต่สำหรับมือใหม่อย่างเรา บอร์ดพวกนั้นก็เหมือนหมามองเครื่องบิน เราเลยตะโกนอย่างมั่นใจว่า “Board For Beginner!!” แล้วก็ได้ซอฟต์ลองบอร์ดมา อ้อ ตอนเช่าจำเป็นต้องใช้บัตรประชาชนกับบัตรเครดิตด้วยนะ เพราะงั้นอย่าลืมพกพาสปอร์ตหรือสำเนาพาสปอร์ต แล้วก็บัตรเครดิตไปด้วยล่ะ
แล้วก็อย่าสับสนชื่อตัวเองจนโดนเข้าใจผิดว่าเป็นขโมยเหมือนใครบางคนด้วยล่ะ บ้าไปแล้ว... จำชื่อตัวเองไม่ได้แล้วพยายามใช้บัตรเครดิตคนอื่นจ่ายเงินจนโดนหาว่าเป็นขโมยเนี่ยนะ ตลกชะมัด 55
เราเดินมุ่งหน้าลงทะเลอย่างมุ่งมั่น วาดภาพในหัวไว้หมดแล้วว่าจะลงน้ำยังไง จะโต้คลื่นตอนไหน วอร์มอัพร่างกายอย่างดี แล้วก็วิ่งลงทะเลไปเพื่อเป็นหนึ่งเดียวกับเกลียวคลื่นตลอดสองชั่วโมงนี้
แต่แล้วก็ไม่สามารถยืนบนบอร์ดได้เลยแม้แต่ครั้งเดียว อย่าว่าแต่เป็นหนึ่งเดียวกับคลื่นเลย คลื่นซัดเรากระเด็นเหมือนไล่ให้รีบๆ ไสหัวไปจากทะเลซะมากกว่า อยากจะอ้างว่าคลื่นมันเตี้ยนะ แต่คนอื่นนอกจากเราเขาก็เล่นกันได้สบายๆ แปลกจัง... ตอนอยู่บาหลีฉันยังยืนเล่นได้ดีเลยนี่นา... ตลอดสองชั่วโมงพยายามฮึดสู้กะว่าจะทำให้ได้สักครั้ง แต่ผลลัพธ์คืออนาถจนรู้สึกอาย อยากจะม้วนเสื่อกลับโซลเดี๋ยวนั้นเลย
