รีวิว Ekikama Kishimen ของดีนาโกย่าที่สถานี JR
พอแม่บ่นว่ามาเที่ยวทั้งทีจะไม่มีของกินได้ยังไง ผมเลยตอบไปว่า
"ที่สถานีนาโกย่ามีของกินที่เรียกว่าคิชิเมน (Kishimen - บะหมี่เส้นแบน) ซึ่งเป็นหนึ่งใน 8 ของกินขึ้นชื่อของนาโกย่าด้วย เราไปกินเจ้านั่นกันเถอะ"
พอพูดไปแบบนั้น แม่ก็บอกว่าดีเลย เอาสิ ทีนี้ก็เหลือแค่ลูกชายคนนี้ต้องหาร้านอาหารเด็ดๆ ให้เจอ... แต่ให้ตายเถอะ... สถานีนาโกย่ามันใหญ่เกินไปแล้ว
ในสภาพที่เหนื่อยล้า เดินไปซอยนู้นซอยนี้ก็ไม่รู้ว่าที่ไหนเป็นที่ไหน ทำไมแผนที่ถึงวาดมาให้ดูยากขนาดนี้ก็ไม่รู้ มีแต่เรื่องที่ไม่รู้เต็มไปหมด สุดท้ายพอเชฟคิมสัมผัสได้ว่าลูกชายไม่มีทักษะในการนำทาง เธอก็เริ่มพูดว่า
"ตรงนี้น่ากินนะ"
"ร้านนี้คนเยอะ น่าจะอร่อยนะ"
"ตรงนี้ก็มีร้านอาหารนะ"
แม่คอมเมนต์ทุกร้านที่เดินผ่าน เป็นการเปลี่ยนคำพูดแทนประโยคที่ว่า 'แม่หิวแล้วนะลูก'
แต่ความดื้อรั้นคือธรรมเนียมของบ้านเรา
ด้วยความมุ่งมั่นว่าจะต้องกินคิชิเมนให้ได้ ผมเลยทำหูทวนลมแล้วเดินหน้าต่อไปอย่างแน่วแน่ (แม่ครับ ขอโทษนะ ㅠㅠ)
ลองถามคนนู้นคนนี้ดู เขาบอกว่าร้านอยู่ในสถานีนาโกย่าฝั่งที่ขึ้นรถไฟ JR พวกเรานั่งรถไฟด่วนจากสนามบินมา (สายเมเท็ตสึ) เลยต้องย้ายไปฝั่งที่ขึ้นรถไฟ JR ซึ่งกว่าจะรู้ว่ามันอยู่คนละตึกกันเลยก็เดินไปแล้ว 30 นาที
เอคิคามะ คิชิเมน (Ekikama Kishimen)
ในที่สุดก็เจอร้านคิชิเมน "เอคิคามะ คิชิเมน (Ekikama Kishimen)"!! ตอนที่เจอร้านนี้ ผมกับแม่ดีใจกันมาก
"โอยยย จะได้กินข้าวสักที"
แต่ตัวคันจิที่ใช้ตั้งชื่อร้านนี่อ่านยากจริงๆ อาศัยกูเกิลกับคนรู้จักถึงได้รู้ว่าออกเสียงยังไง ให้เขียนเองคงเขียนไม่ได้ คิชิเมนเป็นหนึ่งในเมนูเส้นของนาโกย่า นอกจากร้านเอคิคามะแล้วก็ยังมีอีกหลายร้าน เหตุผลที่ผมยึดติดกับร้านนี้ก็แค่เพราะมันเป็นร้านคิชิเมนที่หากินได้ในฝั่ง JR ไม่ใช่เพราะเป็นร้านที่อร่อยที่สุดหรอกนะ (แต่ก็ไม่ได้แปลว่าไม่อร่อยนะ)
ถึงคนจะเยอะแต่ก็เป็นระเบียบเลยไม่รู้สึกลำบาก ตอนสั่งอาหารก็มีเมนูภาษาอังกฤษพร้อมรูปถ่ายเมนูแนะนำแปะไว้ เลยไม่มีปัญหาในการสั่งเท่าไหร่ หิวมากเลยรีบสั่งอย่างไว พอได้พักหายใจแป๊บเดียวอาหารก็มาเสิร์ฟเลย
แบบแห้งคือของผม ส่วนแบบน้ำเป็นของเชฟคิม สำหรับผม รสชาติซอสมิโซะหวานๆ กับเส้นแบนๆ ถือว่าถูกปากเลยทีเดียว แต่คำวิจารณ์ของเชฟคิมคือ
"สู้ร้านอูด้งจีนแถวบ้านเราไม่ได้เลยนะเนี่ย?"
ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ
เดี๋ยวจะรีบกลับไปกินร้านอาหารจีนแถวฮันนัมดง (ย่านในโซล) ที่อร่อยกว่าของดีนาโกย่านะครับ ฮันนัมดงจงเจริญ สวรรค์ของนักกินฮันนัมดง (ถึงจะพูดแบบนั้น แต่ด้วยความหิว แม่ก็กินจนหมดเกลี้ยงไม่เหลือเลย)
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะร้านดังหรือเปล่า ราคาเลยไม่ได้น่าประทับใจเท่าไหร่ แต่ก็คิดว่าคุ้มค่าที่จะลองกินดูสักครั้ง (ผมอยากกินอีกนะ... แต่แม่บอกว่างั้นๆ) รสชาติจะต่างจากเมนูเส้นที่เคยกินปกติในโซลนิดหน่อย โดยเฉพาะอาหารสไตล์ญี่ปุ่นที่มักจะปรุงรสหวานด้วยน้ำตาลและใช้มิโซะเป็นหลัก ถือว่ากินง่ายและขอแนะนำเป็นพิเศษเลย แค่ว่าถ้าหลงทางตอนเดินมาร้านก็จะหงุดหงิดขึ้นมาทันที เพราะงั้นต้องเตรียมตัวมาให้ดี
คำแนะนำการเดินทาง
เมื่อถึงสถานีนาโกย่าจากสนามบิน ให้ออกมานอกตึกก่อน
หาตึก JR (ถ้าถามคนแถวนั้นว่า JR เขาจะชี้ไปที่ตึกให้) ถ้าเป็นคนไม่กล้าถาม ก็แค่เดินตามทางไปตึกข้างๆ
หาหอนาฬิกาสีทองในตึก JR แล้วเดินตรงเข้าไปด้านในตึก
ไม่ว่าจะยังไง ในที่สุดก็ได้กินหนึ่งใน 8 ของกินขึ้นชื่อของนาโกย่า (นาโกย่าเมชิ) แล้ว เป้าหมายของทริปนี้คือกิน 4 อย่างจาก 8 อย่าง แต่เริ่มมาก็ยากซะแล้ว จะหาเจอและได้กินครบไหมเนี่ย..
สำหรับ 8 ของกินขึ้นชื่อของนาโกย่ามีดังนี้ครับ
- ฮิตสึมาบุชิ (ข้าวหน้าปลาไหล)
- ทงคัตสึ
- มิโซะนิโคมิอูด้ง (อูด้งมิโซะ)
- คิชิเมน
- เทนมุสึ (ข้าวปั้นหน้ากุ้งเทมปุระ)
- มอร์นิ่งเซ็ต (ชุดอาหารเช้า)
- เทบาซากิ (ปีกไก่ทอด)
- Harbs (เค้ก)