slothis · ไทย

รีวิว Gorae Tonkatsu หน้า ม.โคเรีย ร้านทงคัตสึสุดคุ้มในโซล

2024-11-24 · ต้นฉบับ (ภาษาเกาหลี)

บทความนี้แปลจากต้นฉบับภาษาเกาหลีโดยใช้ AI ช่วย ราคาในวงเล็บเป็นการแปลงโดยประมาณ อ่านต้นฉบับภาษาเกาหลี →

 มหาวิทยาลัยโคเรีย (Korea University ในโซล) เป็นย่านมหาวิทยาลัยแท้ๆ แต่กลับไม่ค่อยมีร้านอาหารที่เรียกได้ว่าเป็น "ร้านเด็ด" สักเท่าไหร่ ที่พอจะมีชื่อเสียงหน่อยก็คงเป็นร้านไก่ทอด Samtong Chicken (삼통통닭) ล่ะมั้ง? แต่ถ้าลองเดินหาดูดีๆ ก็พอจะมีอยู่บ้างเหมือนกัน และร้าน Gorae Tonkatsu (고래돈까스) ที่ผมไปกินมาวันนี้ก็เป็นหนึ่งในนั้นครับ ร้านนี้ไม่ได้อร่อยว้าวถึงขนาดที่แป้งทอดมาเพอร์เฟกต์ หรือเนื้อหมูด้านในเป็นสีชมพูระเรื่อฉ่ำน้ำอะไรแบบนั้นหรอกนะครับ ถึงจะใช้เนื้อหมูสันใน (อันชิม) ที่มีความนุ่ม แต่รสชาติก็ถือว่าอยู่ในระดับธรรมดาทั่วไป

อ้าว แล้วข้อดีของร้าน Gorae Tonkatsu คืออะไร ทำไมถึงเอามาแนะนำ? คำตอบก็คือ "ราคา" ครับ ด้วยราคาเพียง 11,000 วอน (ประมาณ 290 บาท) (นี่ขนาดเพิ่งขึ้นราคามาแล้วนะ) คุณจะได้ทั้งทงคัตสึหมูสันใน 3 ชิ้น, จันชีกุกซู (ก๋วยเตี๋ยวน้ำใสเกาหลี) และแกงกะหรี่ เสิร์ฟมาให้ถึง 3 อย่างเลย ปริมาณอาหารถูกกะมาให้ผู้ชายวัยผู้ใหญ่หนึ่งคนกินอิ่มพอดี แต่ก็ยังให้ความรู้สึกว่าให้มาเยอะจุใจอยู่ดีครับ




พอลองกินดูแล้ว จะสัมผัสได้ถึงข้อ 1 กับข้อ 5 อย่างชัดเจนเลยครับ



ป้ายราคาที่ต้องเอากระดาษมาแปะทับไว้เพราะราคาเปลี่ยนเรื่อยๆ เมนูมีแค่อย่างเดียวคือ ทงคัตสึ ครับ


อย่างแรกเลย ตัวทงคัตสึเนี่ย ทางร้านน่าจะใส่ใจเรื่องวัตถุดิบมากๆ เพราะใช้เนื้อหมูที่นุ่มสุดๆ ทำให้เคี้ยวเพลินมาก แป้งทอดอาจจะไม่ได้มีอะไรพิเศษ แต่ถ้าคิดซะว่าเป็นทงคัตสึที่เน้นชูรสชาติของเนื้อหมูเป็นหลักก็น่าจะพอนึกภาพออกครับ ส่วนจันชีกุกซูจะมีรสเผ็ดนิดๆ กินแก้แฮงก์ได้ดีเลย แต่แป้งทงคัตสึค่อนข้างจะเลี่ยนไปสักหน่อย ผมเลยไม่ค่อยแนะนำให้กินเป็นเมนูแก้แฮงก์เท่าไหร่นะ สำหรับแกงกะหรี่ รสชาติจะออกไปทางข้าวฮายาชิ (ข้าวสตูว์เนื้อ) มากกว่าจะเป็นแกงกะหรี่ครับ
ตอนที่ได้อาหารมาเสิร์ฟครั้งแรก ผมแอบกังวลว่า 'จะกินหมดได้ยังไงเนี่ย?' แต่พอกินไปกินมา เผลอแป๊บเดียวก็เอาเข้าปากจนหมดเกลี้ยง ลูกค้าส่วนใหญ่เป็นนักศึกษา ทุกครั้งที่ไปร้านก็เลยจะดูคึกคักเสียงดังหน่อย แต่แทนที่จะรู้สึกรำคาญ กลับรู้สึกเหมือนได้รับพลังงานดีๆ มากกว่า อันนี้อาจจะเป็นเพราะผมเริ่มมีอายุแล้วด้วยมั้งครับ แต่ยังไงซะ มันก็ไม่ใช่เสียงโวยวายแบบพวกลุงๆ ป้าๆ หรอกนะ ใช้คำว่าเป็นเสียงเจื้อยแจ้วพูดคุยกันน่าจะเหมาะกว่า ร้านนี้บริหารโดยคุณป้า (อีโมนิม) ซึ่งพวกแกจะคอยเปลี่ยนของตกแต่งร้านไปตามฤดูกาลเพื่อให้เข้ากับบรรยากาศของวัยรุ่นนักศึกษา พ่อค้าแม่ค้าแถวย่านมหาวิทยาลัยเนี่ย พอได้ใช้ชีวิตคลุกคลีอยู่กับพวกนักศึกษา ก็เลยดูเหมือนจะได้ใช้ชีวิตแบบวัยรุ่นไปกับเขาด้วยเลยครับ