ร้าน Sansumyeongsan โอแดซาน: อร่อยจนคนไม่กินผักยังแนะนำ
ตั้งแต่เด็กผมเป็นคนเลือกกินมาก โดยเฉพาะพวกนามุล (ผักคลุกน้ำมันงาเกาหลี) นี่ไม่แตะเลย ผักแทบจะอย่างเดียวที่กินคือกิมจิ จริงๆ ไม่ใช่แค่นามุลนะ ปลิงทะเล หอยเม่นก็ไม่กิน สาหร่ายวากาเมะ สาหร่ายเคลป์ก็เกลียด รากบัวกับแครอทนี่ไม่ต้องพูดถึง ผมใช้ชีวิตด้วยรสชาติแบบเด็กๆ มาตลอด จนกระทั่งเข้ามหาลัยและเริ่มดื่มเหล้า แปลกมากที่ผมเริ่มกินอาหารบางอย่างที่เคยเกลียดได้ แตงกวา แครอท (แน่นอนว่าไม่ได้ชอบ ถ้าเขี่ยทิ้งได้ก็เขี่ย) คัมจาทัง (ซุปกระดูกหมูเกาหลี - ปกติผมเกลียดน้ำซุปหมู) และอีกหลายอย่างที่พอกินแกล้มเหล้าได้ แต่มีอยู่อย่างนึงที่ต่อให้มีเหล้าแค่ไหนผมก็ไม่กิน นั่นก็คือ 'นามุล' นี่แหละ
แต่วันนี้เลย ไม่ได้เตรียมใจอะไรมาก่อน แค่ออกมากินข้าวยามดึกแต่ร้านอาหารปิดหมด วิกฤตที่ต้องกินข้าวกับ 'นามุล' จึงมาเยือน
Sansumyeongsan (ซันซูมยองซาน)
เหตุผลที่มาร้าน Sansumyeongsan ไม่ได้มีอะไรพิเศษเลย ด้วยความที่เป็นหุบเขาในจังหวัดคังวอนโด ร้านส่วนใหญ่เลยปิดตั้งแต่ 2 ทุ่ม แต่เพราะเมื่อคืนดื่มหนักไปหน่อยเลยเผลอหลับที่โรงแรม ทำให้ต้องออกมากินข้าวดึกมาก ตอนแรกก็คิดว่า 'กินที่โรงแรมดีไหม' แต่ไหนๆ ก็มาถึงนี่แล้ว เลยอยากลองกินอาหารท้องถิ่นดู ค้นไปค้นมาก็เลยมาจบที่ร้าน Sansumyeongsan ที่เปิดถึง 4 ทุ่ม
ร้านอยู่กลางทางหลวงเลยเดินมาลำบากนิดนึง ดูเหมือนว่าจำเป็นต้องมีรถ ดังนั้นคนขับเลยต้องรับเคราะห์อดดื่มเหล้าไป
พอถึงร้านก็เห็นกรุ๊ปทัวร์จีนที่เจอที่โรงแรมกำลังแทะไก่อย่างเมามัน ด้วยความที่ดึกแล้วแถมมีลูกค้ากลุ่มใหญ่ วัตถุดิบทำทักบกอึมทัง (ไก่ผัดเผ็ดเกาหลี) เลยหมดเกลี้ยง ตอนนั้นผมยังไม่รู้เลยว่าอาหารที่นี่เป็นยังไง เลยสั่งชุดฮวังแทกูอี (ปลาพอลล็อคย่าง) ที่พอจะกินได้โดยไม่ต้องเลือกมากมา 2 ที่
สั่งไปได้สัก 5 นาทีมั้ง... คนในครัวก็ยกขบวนกันออกมาจัดโต๊ะอาหารแบบจัดเต็มตามภาพด้านล่างนี้เลย
นามุลยึดพื้นที่ไป 90% ของโต๊ะ ทำอะไรไม่ได้แล้ว โชคดีที่มี 'มยองอีนามุล' (ใบกระเทียมป่าดอง) ซึ่งเป็นนามุลอย่างเดียวที่ผมกินได้ ผมเลยลองชิมดูก่อน เอ๊ะ? ไม่เค็มแถมอร่อยด้วย
คนที่มาจัดโต๊ะพูดซ้ำๆ ว่า 'อย่างอื่นเหลือได้ แต่นามุลต้องกินให้หมดนะคะ', 'นี่เป็นผักหายากที่ขึ้นบนความสูง 1,000-1,500 เมตรเหนือระดับน้ำทะเลเลยนะ' แถมกิมจิก็ปรุงรสมาพอดีมาก ไม่เหมือนรสชาติแบบบ้านนอกทั่วไป ผมเลยตัดสินใจหยิบตะเกียบขึ้นมาลองชิมดู
เป็นนามุลที่ไม่รู้จักชื่อเลยแต่กินได้ทุกอย่าง บางอย่างอร่อยมากจนผมกินเกลี้ยงเลย ทุกครั้งที่ชิมแต่ละจานต้องอุทานว่า 'ว้าว! นี่มันอะไรกัน ทำไมรสชาติแบบนี้?' รสชาติมันน่าทึ่งมากจนผมไม่กล้าคีบกินพร้อมกันสองอย่างหรือรีบตักข้าวเข้าปากเลย เหตุผลที่ผมเกลียดอาหารพวกนามุลก็เพราะเนื้อสัมผัสมันไม่ค่อยดีแถมกลิ่นก็แรงเกินไป แต่ไม่รู้ทำไมร้านนี้ถึงทำทั้งสองอย่างออกมาได้ถูกใจผมเป๊ะเลย ผมสั่งข้าวเปล่าเพิ่มอีกถ้วยและตั้งใจว่าจะคีบนามุลกินอย่างน้อยจานละสองครั้งเพื่อจดจำรสชาติให้ได้ แต่กระเพาะเจ้ากรรมดันอิ่มซะก่อน
อยากจะบอกชื่อนามุลทีละอย่างแล้วอธิบายรสชาติให้ฟังนะ แต่เพราะไม่รู้จักอะไรเลยนอกจากมยองอีกับทอด็อก เลยเขียนไม่ได้ แต่เป็นร้านที่ดีมากจริงๆ ดีขนาดที่ทำให้ผมคาดหวังกับทักบกอึมทังที่ไม่ได้กินเลยล่ะ ถ้ามาเขาโอแดซานอีก มื้อเย็นต้องเป็นที่นี่แน่นอน
วันที่ 2 มกราคม ระหว่างไปเที่ยวทะเลตะวันออก ผมหิวมากเลยกะจะแวะกินมื้อเที่ยงที่ไหนก็ได้ บังเอิญว่าแถวนั้นอยู่ใกล้เขาโอแดซานพอดี แถมมีรถด้วย ขับไปอีกแค่ 10 กม. ก็ถึงร้าน Sansumyeongsan แล้ว ผมเลยเลี้ยวรถกลับมากินมื้อเที่ยงตอนบ่ายแก่ๆ ที่นี่อีกครั้ง
เพราะคราวก่อนถ่ายรูปไปแล้ว วันนี้เลยตั้งใจกินอย่างเดียว แต่ก็ยังกินไม่หมดอยู่ดี คุณลุงเจ้าของร้านบ่นเสียดายบอกว่าต้องกินนามุลให้หมดสิ พอผมบอกว่ามันเยอะเกินไป แกเลยแนะนำว่า 'คราวหน้าถ้ามา ลองเอาผักทั้งหมดใส่ชามใบใหญ่แล้วคลุกกินแบบบิบิมบับดูสิ จะได้กินหมด' โธ่.. ถ้ารีบบอกก่อนหน้านี้ ผมคงได้กินบิบิมบับที่อร่อยมากๆ ไปแล้ว เสียดายจัง