เสาชิงช้า ป้อมพระสุเมรุ และผัดไทยทิพย์สมัย
ผมได้ติดต่อกับ 'เก๋' และ 'กุ้ง' ที่เคยเจอกันที่เชียงใหม่ และนัดเจอกันตอนกลางคืน ตอนแรกนึกว่าจะมากันแค่สองคน แต่พวกเขากลับพาเพื่อนมาด้วยอีกคน ชื่อ 'เล็ก' เป็นคนไทยเชื้อสายจีนเหมือนกับกุ้ง
ชื่อจริงของคนไทยมักจะยาวและเรียกยาก ทุกคนเลยนิยมเรียกชื่อเล่นสั้นๆ พยางค์เดียวหรือสองพยางค์แทน จะบอกว่าย่อชื่อก็คงไม่ถูกนัก เพราะมักจะใช้คำสั้นๆ ที่มีความหมาย อย่างเช่น "มังกร, ดอกไม้, ม้า" อะไรทำนองนี้ ถ้าเทียบกับชื่อคนเกาหลีที่แปลจากตัวฮันจา (อักษรจีน) ก็มักจะมีความหมายทำนองว่า 'คนดี' หรือ 'จิตใจดีที่สุด' ซึ่งก็ไม่ได้แปลกอะไร แต่ไม่รู้ทำไมชื่อเล่นคนไทยถึงดูเรียบง่ายและทำให้ผมแอบสงสัยนิดๆ
พวกเราทั้งสี่คนพากันไปกินมื้อเย็น ระหว่างทางเพื่อนๆ ก็เอาแต่พูดว่า
"นี่คือร้านผัดไทยที่อร่อยที่สุดในประเทศไทยเลยนะ"
"เป็นผัดไทยที่หาที่ไหนในเกาหลีไม่ได้แน่นอน"
พวกเขาอวดกันไปตลอดทาง ฟังแล้วผมก็รู้สึกคุ้นๆ ขึ้นมาทันที...
'อย่าบอกนะว่าจะไปร้าน ทิพย์สมัย?'
ยังไม่ทันได้ถาม พวกเราก็มาถึงร้านทิพย์สมัยผัดไทยประตูผีจริงๆ ด้วย
รอคิวอยู่ประมาณ 10 นาที เพื่อนๆ ก็จัดการสั่งอาหารให้เสร็จสรรพ พอถึงเวลากินผัดไทย ทุกคนก็ใส่ซอส ดอกไม้หน้าตาแปลกๆ และถั่วงอกลงไปเยอะมาก ซึ่งเป็นสิ่งที่ผมไม่ได้ใส่เลยเมื่อวาน ผมเลยลองทำตามดูเผื่อจะอร่อยขึ้น แล้วมันก็อร่อยกว่าเมื่อวานจริงๆ! ถ้าเมื่อวานคือผัดไทยเวอร์ชันชาวต่างชาติ วันนี้ก็คือการกินผัดไทยทิพย์สมัยเวอร์ชันคนไทยแท้ๆ ถ้ากินแต่เส้นผัดไทยอย่างเดียวพอกินไปสักพักอาจจะเริ่มเลี่ยน แต่ถั่วงอกช่วยเพิ่มความกรุบกรอบ และซอสหวานๆ ก็ช่วยตัดรสชาติให้กลมกล่อมขึ้น แต่สำหรับดอกไม้แปลกๆ นั่น... เขาบอกว่าเป็นหัวปลี ซึ่งผมว่ามันไม่ค่อยถูกปากเท่าไหร่ กินไปได้แค่สองคำก็ต้องขอยอมแพ้
เหมือนเวลาที่คนต่างชาติมากินหมูสามชั้นย่างที่เกาหลี บางคนกินแต่เนื้อหมูอย่างเดียวก็เลยบ่นว่ากินยาก แต่พอเราสอนวิธีห่อผักกาดหอมกินเป็นคำๆ พวกเขาก็กินกันอย่างเอร็ดอร่อยราวกับจะเหมาหมดร้าน ประสบการณ์นี้สอนให้รู้ว่าวิธีกินอาหารท้องถิ่นให้อร่อยต้องเรียนรู้จากคนท้องถิ่นจริงๆ พอกินอิ่ม พวกเราก็ไปเดินเล่นย่อยอาหารกัน จะเรียกว่าเดินเล่นก็คงไม่เชิง เพราะเหมือนเป็นทัวร์ขับรถเที่ยวมากกว่า กุ้งขับรถพาไปตระเวนดูสถานที่ที่เพื่อนๆ คิดว่าผมคงยังไม่เคยไป แวะเดินดูรอบหนึ่งแล้วก็ขึ้นรถไปที่อื่นต่อ ที่แรกที่เราไปคือ เสาชิงช้า (Giant Swing)
ดูเหมือนว่าจะเป็นชิงช้าที่ใช้โล้ในวันสำคัญ คล้ายๆ กับประเพณีโล้ชิงช้าในเทศกาลทาโน (Dano) ของเกาหลี พอเห็นแบบนี้ก็รู้สึกว่าวัฒนธรรมเอเชียมีอะไรคล้ายกันเยอะมาก ว่าแต่... เขาบอกว่าต้องผูกเชือกไว้ข้างบนแล้วโล้ชิงช้าลงมา ผมล่ะสงสัยจริงๆ ว่าใครเป็นคนขึ้นไปผูกเชือกไว้สูงขนาดนั้น ยิ่งไปอ่านเจอในวิกิพีเดียว่าเคยมีอุบัติเหตุจนต้องยกเลิกประเพณีนี้ไป ก็ยิ่งรู้สึกน่ากลัวเข้าไปใหญ่..
จากนั้นเราก็นั่งรถไปต่อกันที่ ป้อมพระสุเมรุ (Phra Sumen Fort) พออ่านป้ายประวัติด้านหน้าก็รู้สึกว่าไม่ได้ดูยิ่งใหญ่อะไรมากมาย แถมยังดูเหมือนเพิ่งสร้างใหม่ด้วย แต่สวนสาธารณะรอบๆ ป้อมนั้นจัดไว้ดีมาก และภาพป้อมที่ถูกประดับด้วยแสงไฟในตอนกลางคืนก็ดูสวยงามทีเดียว
