รีวิว Sekai no Yamachan นาโกย่า: ร้านปีกไก่ทอดชื่อดัง
เดินเที่ยวฝ่าอากาศหนาวๆ มาจนเหนื่อย ตอนนี้ทั้งหิวทั้งคอแห้งไปหมด เพื่อเป็นการปิดท้ายวันแรกของทริปให้ชื่นใจ เราเลยตัดสินใจแวะกินเทบาซากิ (ปีกไก่ทอด) ซึ่งเป็นหนึ่งในนาโกย่าเมชิ (อาหารขึ้นชื่อของนาโกย่า) แกล้มเบียร์สักแก้วก่อนกลับที่พัก ในบรรดาอาหาร 8 อย่างของนาโกย่าเมชิที่ต้องลอง เทบาซากิเป็นเมนูเดียวที่เหมาะจะเป็นมื้อดึก และร้านที่ดังที่สุดก็คือ Sekai no Yamachan (เซไค โนะ ยามะจัง) หรือถ้าแปลเป็นภาษาเกาหลีก็คงประมาณ 'คุณยามะแห่งโลก' ร้านอาหารขึ้นชื่ออื่นๆ (อย่างร้าน Atsuta Houraiken ที่ขายฮิตสึมาบุชิ หรือข้าวหน้าปลาไหล) มักจะไม่มีสาขาเยอะ ต้องเปิดแผนที่เดินหากันให้วุ่นวาย แต่ Sekai no Yamachan น่าจะเป็นเพราะเป็นร้านสไตล์กินดื่ม เดินไปทางไหนในนาโกย่าก็เลยเห็นอยู่เรื่อยๆ ร้านที่เราไปก็ไม่ได้ตั้งใจเลือกไว้ก่อน แค่เห็นระหว่างทางกลับโรงแรมก็เลยแวะเลย
ร้านค่อนข้างกว้างแต่คนแน่นเต็มร้าน พนักงานบอกว่าต้องรอประมาณ 10 นาที เราก็ตกลง แต่ดูเหมือนจะไม่มีใครลุกเลย สรุปว่าน่าจะรอเกิน 10 นาทีแน่ๆ ร้านขายดีมากแต่อัตราการหมุนเวียนโต๊ะดูจะต่ำ หรือไม่ก็อาหารอร่อยจนคนไม่อยากลุกไปไหน จังหวะที่เริ่มเหนื่อยกับการรอและกำลังจะถอดใจกลับ พนักงานก็มาถามว่าที่นั่งโซนสูบบุหรี่ว่างแล้ว จะรับไหม ตอนแรกก็รู้สึกลังเลเพราะห้องสูบบุหรี่ที่โรงแรมก็เหม็นจนทนไม่ไหว แต่ถ้าพลาดโต๊ะนี้ก็ไม่รู้จะได้นั่งอีกทีเมื่อไหร่ เลยตัดสินใจนั่งไป ช่วงนี้ที่เกาหลีห้ามสูบบุหรี่ในที่ร่มแล้ว ผมเลยคงลืมความรู้สึกนี้ไป พอหย่อนตัวนั่งปุ๊บ แสบตาจนน้ำตาแทบไหล คนสูบบุหรี่กันเยอะแถมระบายอากาศไม่ค่อยดี ในร้านเลยมีเมฆควันบุหรี่ลอยฟุ้งอยู่ รู้งี้ทนรออีกหน่อยเพื่อไปนั่งโซนปลอดบุหรี่ดีกว่า
เริ่มแรกเราสั่งเทบาซากิรสออริจินัลมา 5 ชิ้นกับเบียร์สองแก้ว แต่ไม่นานเชฟคิม (คุณแม่) ก็วิญญาณแม่ครัวเข้าสิง เริ่มสั่งเมนูแปลกๆ มาลอง มีทั้งเมนูเต้าหู้ ทาโกะวาซาบิ (ปลาหมึกดิบคลุกวาซาบิ) และกะหล่ำปลีดอง ตอนแรกก็งงว่าจะสั่งมาทำไม แต่พอกินไปกินมาถึงได้รู้ว่าประสบการณ์ของคุณแม่นี่ดูถูกไม่ได้จริงๆ ปีกไก่ทอดมันทั้งเค็มและหวานตามรสซอส จะให้ดื่มแต่เบียร์แก้เลี่ยนอย่างเดียวก็คงไม่ไหว แต่พอกินคู่กับกะหล่ำปลีดองและทาโกะวาซาบิ (ขอแนะนำกะหล่ำปลีดองเป็นพิเศษ) ปากก็รู้สึกสดชื่นขึ้นมาทันที เหมือนเวลากินไก่ทอดแล้วต้องมีหัวไชเท้าดองนั่นแหละ เชื่อฟังผู้หญิงไว้ไม่มีคำว่าขาดทุนจริงๆ
ที่เกาหลีเรามีแบรนด์ไก่ทอดเคลือบซอสโชยุอย่างเคียวชนชิคเก้น (Kyochon Chicken) อยู่แล้ว รสชาติเลยค่อนข้างคุ้นเคย ต่างกันแค่ที่นี่ไม่มีไก่ส่วนอื่น ขายเฉพาะปีกไก่เท่านั้น ยกเว้นแต่ว่าคุณจะเป็นคนเกลียดปีกไก่ทอดนะ เพราะมันอร่อยมากจนเผลอกินหมดจานไปอย่างรวดเร็วโดยไม่ได้พูดอะไรกันเลย ไก่ทอดมันอร่อยด้วยตัวมันเองอยู่แล้ว การไปวิจารณ์รสชาติอาจจะถือเป็นการเสียมารยาทด้วยซ้ำ
พออาหารเริ่มทยอยมาเสิร์ฟ พนักงานชายที่ดูแลโต๊ะเราก็เริ่มลนลาน น้องเขาดูเด็กมากและพูดภาษาอังกฤษไม่ได้เลย ตอนแรกก็คิดว่าจะลองสั่งด้วยภาษาญี่ปุ่นงูๆ ปลาๆ ของตัวเองดีไหม แต่ดูจากอาการแพนิคของน้องเขาแล้ว คงไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้น น้องเขาเสิร์ฟผิดเสิร์ฟถูกตลอดเวลา จนผมเริ่มสับสนว่าตกลงจานนี้คือสิ่งที่ผมสั่งไปจริงๆ หรือเปล่า แต่พอเห็นเด็กหนุ่มทำหน้าตารู้สึกผิดสุดๆ หน้าซีดเผือดแถมเหงื่อตก ก็รู้สึกว่าถ้าขืนดุไป น้องเขาคงทำงานพาร์ทไทม์นี้ต่อไปไม่ได้แน่ๆ คิดซะว่า 'วัยรุ่นเกาหลีว่าลำบากแล้ว... วัยรุ่นญี่ปุ่นก็คงเหนื่อยไม่แพ้กันสินะ' ผมเลยค่อยๆ อธิบายให้เขาฟังทีละอย่าง ถึงจะยกมาผิดผมก็บอกไปว่า 'อ่า~ ไม่เป็นไรครับ วางไว้เลย' พยายามคิดบวกว่า 'เอาน่า มาเที่ยวทั้งทีก็ถือโอกาสลองชิมหลายๆ อย่างไปเลยละกัน~' แล้วก็ยิ้มบอกเขาไปว่าไม่เป็นไร แต่ไม่รู้ว่าที่บอกว่าไม่เป็นไรเนี่ย น้องเขาจะฟังรู้เรื่องไหมนะ?
ระหว่างเดินกลับโรงแรมก็มานั่งนึกดู นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ได้มานั่งดื่มเบียร์กันสองต่อสองกับคุณแม่ แถมยังเป็นการมาเที่ยวด้วยกันครั้งแรกอีกต่างหาก การได้เดินกรึ่มๆ กลับโรงแรมแบบนี้มันให้ความรู้สึกที่แปลกใหม่ดีจัง น่าจะมีเวลาแบบนี้บ่อยๆ นะ แต่จะมีโอกาสแบบนั้นไหมนะ?
ไม่รู้สิ เอาเป็นว่าการเดินทางวันที่ 1 กับเชฟคิมขอจบลงเพียงเท่านี้!!