แวะซื้อข้าวเย็นที่ตลาดสุรสีห์ กาญจนบุรี
สิ่งที่แฮปปี้ที่สุดเวลาไปเที่ยวกับเพื่อนคนพื้นที่คือ ผมไม่ต้องคอยหาร้านอาหารเองเลย พวกเขาจัดการให้หมด ตอนนี้กลายเป็นเรื่องปกติไปแล้วที่ผมจะหลับปุ๋ยอยู่ในรถ ปล่อยให้คนอื่นคุยกันอย่างสนุกสนานระหว่างเดินทาง จนกระทั่งมาแวะซื้อของกินมื้อเย็นที่ตลาดนัดแถวบ้านแห่งหนึ่ง ว่าแต่ตลาดนี้ทำไมมันเล็กจัง...
สงสัยโพสต์นี้คงต้องเน้นลงรูปซะแล้วสิ ต่อให้พยายามเค้นสมองนึกคำมาเขียนเล่าบรรยากาศตอนนั้นยังไง สิ่งที่จำได้ก็มีแค่น้ำลายสอตอนยืนดูเขาทำกับข้าว กับตอนที่ยืนดูเสื้อผ้าแบบเหม่อๆ ระหว่างที่พวกเพื่อนๆ กำลังเลือกซื้อเสื้อผ้ากันอยู่
ผมเขียนไม่ค่อยเก่ง แถมตลาดนี้ก็ไม่ได้มีอะไรให้ตื่นเต้นเป็นพิเศษ เลยไม่รู้จะเขียนบรรยายอะไรยาวๆ เอาเป็นว่าเล่าตามที่เห็นละกัน คือคนที่นั่นมองผมแบบแปลกใจนิดๆ และที่นี่ไม่มีการเรียกลูกค้าเลยต่างจากที่กรุงเทพฯ เป็นตลาดต่างจังหวัดแบบฉบับดั้งเดิมที่แม่ค้าคุยกันอย่างสนุกสนาน พอเราสั่งอะไรเขาก็หยิบให้ สั่งให้ปิ้งก็ปิ้งให้ และก็เหมือนทุกที เจ้าถิ่นตัวจริงของตลาดก็คือเด็กน้อยหน้าตาน่ารักที่สุดในโลกที่กำลังจ้องมองขนมตาไม่กะพริบนั่นแหละ
